W skrócie

• Alimenty zależą od potrzeb dziecka i możliwości zarobkowych rodzica – nie od sztywnego wzoru.
• Liczy się nie tylko to, ile rodzic zarabia, ale ile mógłby zarabiać przy swoich kwalifikacjach.
• Oboje rodzice łożą na dziecko – także ten, który sprawuje bieżącą opiekę (poprzez osobiste starania).
• Alimenty można zmienić, gdy istotnie zmienią się potrzeby dziecka lub sytuacja rodzica.

Od czego zależy wysokość alimentów?

Kodeks rodzinny i opiekuńczy wskazuje dwa podstawowe kryteria. Pierwsze to usprawiedliwione potrzeby dziecka – czyli koszty jego utrzymania i wychowania: wyżywienie, ubranie, mieszkanie, leczenie, edukacja, zajęcia dodatkowe. Drugie to możliwości zarobkowe i majątkowe rodzica zobowiązanego. Sąd waży te dwie wartości i ustala kwotę, która realnie odpowiada sytuacji rodziny.

Czym są „usprawiedliwione potrzeby dziecka”?

To realne, uzasadnione koszty związane z utrzymaniem dziecka na poziomie odpowiednim do jego wieku i sytuacji rodziny. Zalicza się do nich m.in. wyżywienie, odzież, koszty mieszkania w części przypadającej na dziecko, leczenie, przybory szkolne, wyjazdy, a także rozsądne wydatki na rozwój – na przykład zajęcia sportowe czy korepetycje. Im starsze dziecko, tym często wyższe potrzeby.

Ważna zasada: dziecko ma prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Jeśli rodzice żyją na wyższym poziomie, potrzeby dziecka również ocenia się wyżej.

Co znaczą „możliwości zarobkowe rodzica”?

To jeden z najczęściej nierozumianych elementów. Sąd bierze pod uwagę nie tylko to, ile rodzic faktycznie zarabia, ale ile mógłby zarabiać przy swoim wykształceniu, doświadczeniu i stanie zdrowia. Oznacza to, że celowe zaniżanie dochodów – na przykład przejście na niżej płatną pracę tuż przed sprawą – zwykle nie prowadzi do obniżenia alimentów. Sąd ocenia potencjał zarobkowy, a nie tylko aktualną wypłatę.

Czy rodzic sprawujący opiekę też płaci?

Tak – choć nie zawsze w formie pieniężnej. Obowiązek alimentacyjny spoczywa na obojgu rodzicach. Rodzic, który na co dzień opiekuje się dzieckiem, część swojego obowiązku realizuje poprzez osobiste starania o jego wychowanie – codzienną opiekę, prowadzenie domu, obecność. Dlatego drugi rodzic, który nie sprawuje stałej opieki, zwykle łoży w większym stopniu finansowo.

Czy wysokość alimentów można później zmienić?

Tak. Alimenty nie są ustalane raz na zawsze. Jeśli istotnie zmienią się potrzeby dziecka (np. rozpocznie naukę wymagającą większych wydatków, zachoruje) albo zmieni się sytuacja rodzica (utrata pracy, poważna choroba, ale też znaczny wzrost dochodów), można wystąpić do sądu o podwyższenie lub obniżenie alimentów.

Jak przygotować się do sprawy o alimenty?

Kluczowe jest udokumentowanie potrzeb dziecka. Warto zebrać rachunki i zestawienia miesięcznych kosztów – wyżywienia, odzieży, leczenia, edukacji, zajęć dodatkowych. Im konkretniej wykażesz realne wydatki, tym łatwiej sądowi ustalić odpowiednią kwotę. Pomocne bywa też zestawienie sytuacji zarobkowej obojga rodziców.

Każda sprawa alimentacyjna jest inna, a wynik zależy od konkretów. Jeśli chcesz ocenić, jakiej kwoty możesz realnie oczekiwać – albo bronisz się przed zawyżonym żądaniem – skontaktuj się z naszą kancelarią. Pomożemy przygotować sprawę i poprowadzić ją w sądzie.

Przeczytaj także

• Rozwód z orzekaniem o winie czy bez winy? Co wybrać
• Jak przygotować się do rozwodu? Praktyczny poradnik krok po kroku
• Ile kosztuje rozwód?

Artykuł Alimenty na dziecko – od czego zależy ich wysokość? pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Poniżej wyjaśniamy, kogo to realnie dotyczy i co można jeszcze zrobić.

Kogo dotyczy termin 31 sierpnia 2026

Jeżeli Twoja działka jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego — możesz przestać czytać z niepokojem. Plany miejscowe zachowują moc, także po uchwaleniu planu ogólnego i także wtedy, gdy ich ustalenia różnią się od planu ogólnego. Budujesz na podstawie planu miejscowego i reforma tego nie zmienia.

Problem dotyczy działek bez planu miejscowego — czyli takich, które dotąd można było zabudować wyłącznie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, potocznie zwanej wuzetką. W wielu gminach powiatu poznańskiego to nadal większość terenów.

Co się zmienia po tej dacie

Do 31 sierpnia 2026 r. każda gmina ma uchwalić plan ogólny — nowy akt prawa miejscowego, który zastępuje dotychczasowe studium uwarunkowań. Z tym dniem studium traci moc niezależnie od tego, czy gmina zdążyła.

Po wejściu w życie planu ogólnego decyzję o warunkach zabudowy można wydać wyłącznie dla terenu położonego w obszarze uzupełnienia zabudowy. Wyjątkiem są roboty przy obiektach już istniejących — rozbudowa, nadbudowa, odbudowa.

I tu jest sedno: wyznaczenie tego obszaru jest dla gminy fakultatywne. Gmina może go wyznaczyć wąsko albo nie wyznaczyć wcale. Działka, która znajdzie się poza nim, traci faktyczną możliwość zabudowy — bez wywłaszczenia, bez odszkodowania i bez decyzji, od której można się odwołać.

Osobną sytuacją jest gmina, która nie zdąży uchwalić planu ogólnego. Wtedy od 1 września nie może wydawać nowych decyzji o warunkach zabudowy w ogóle — ani decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ani uchwalać nowych planów miejscowych. Do czasu uchwalenia planu ogólnego inwestycje na takich działkach po prostu stoją.

Dlaczego wniosek złożony w sierpniu jest w lepszej sytuacji

Do postępowań wszczętych przed utratą mocy studium stosuje się przepisy bez warunku zgodności z planem ogólnym. W praktyce oznacza to, że wniosek złożony do 31 sierpnia 2026 r. jest rozpatrywany po staremu — bez wymogu położenia działki w obszarze uzupełnienia zabudowy — niezależnie od tego, kiedy urząd faktycznie wyda decyzję.

To jest realna wartość tych kilku tygodni. Nie chodzi o pośpiech dla samego pośpiechu, tylko o to, że po tej dacie ta sama działka może po prostu nie spełniać warunków.

Trzy inne zmiany, które już obowiązują

• Wuzetka wygasa po 5 latach. Decyzja o warunkach zabudowy wygasa po upływie 5 lat od dnia, w którym stała się prawomocna. Zasada obowiązuje od 1 stycznia 2026 r.
• Starsze decyzje pozostają bezterminowe. Ograniczenia czasowego nie stosuje się do decyzji prawomocnych przed 1 stycznia 2026 r. ani do wydanych w sprawach wszczętych przed 16 października 2025 r. Jeżeli masz starszą wuzetkę w szufladzie — najprawdopodobniej nie wygasa.
• Potrzebny jest tytuł prawny do nieruchomości. Od 1 lipca 2026 r. wniosek o warunki zabudowy może złożyć wyłącznie osoba dysponująca tytułem prawnym do działki. Wcześniej mógł to zrobić każdy — co było powszechną praktyką przy kupowaniu działki „z wuzetką” i co dziś wymaga innego ułożenia umowy przedwstępnej.

Które gminy powiatu poznańskiego już zdążyły

Na miesiąc przed upływem terminu plan ogólny uchwaliło sześć z osiemnastu gmin powiatu poznańskiego i miasta Poznania: Poznań, Puszczykowo, Murowana Goślina, Luboń, Swarzędz oraz Tarnowo Podgórne. Pozostałe dwanaście jest na różnych etapach procedury — od zakończonych konsultacji społecznych po brak opublikowanego projektu.

Aktualną tabelę ze statusem każdej gminy, numerami uchwał i datami wejścia w życie prowadzimy na stronie o planie ogólnym gminy. Aktualizujemy ją w miarę uchwalania kolejnych planów.

Co zrobić teraz

1. Sprawdź, czy działka ma plan miejscowy. Jeżeli ma — temat Cię nie dotyczy. Jeżeli nie ma — przejdź dalej.
2. Sprawdź, czy Twoja gmina uchwaliła plan ogólny. Jeżeli tak — sprawdź strefę planistyczną i to, czy działka leży w obszarze uzupełnienia zabudowy.
3. Jeżeli gmina planu jeszcze nie ma — rozważ złożenie wniosku o warunki zabudowy przed 31 sierpnia. Nawet jeśli budowa jest planem na przyszły rok.
4. Upewnij się, że masz tytuł prawny do działki. Bez niego wniosek nie zostanie rozpatrzony.
5. Jeżeli projekt planu ogólnego jest właśnie konsultowany — zgłoś uwagi. To jedyny moment, w którym można wpłynąć na przebieg granic obszaru uzupełnienia zabudowy.

Jak pomagamy

Badamy stan planistyczny konkretnej działki i oceniamy realną możliwość jej zabudowy, przygotowujemy wnioski o warunki zabudowy i reprezentujemy w postępowaniu, sporządzamy uwagi do projektów planów ogólnych oraz skargi na uchwały planistyczne. Więcej o zakresie spraw — na stronie prawa nieruchomości.

Jeżeli masz działkę bez planu miejscowego i zastanawiasz się, czy zdążysz — napisz albo zadzwoń: 605 660 248. Ocena sytuacji zajmuje zwykle jedną rozmowę.

Wpis ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej dotyczącej konkretnej nieruchomości. Stan prawny na 30 lipca 2026 r.

Artykuł Wniosek o warunki zabudowy 2026 – zostały ostatnie tygodnie na starych zasadach pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

W skrócie

• Bez orzekania o winie – szybciej (często jedna rozprawa), taniej, mniej konfliktowo. Możliwe tylko na zgodny wniosek obojga małżonków.
• Z orzekaniem o winie – dłużej, wymaga postępowania dowodowego (świadkowie, dokumenty), ale może dać prawo do alimentów od małżonka wyłącznie winnego.
• Wina nie wpływa na podział majątku ani – co do zasady – na władzę rodzicielską i kontakty z dziećmi.

Na czym polega orzekanie o winie?

Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym sąd, orzekając rozwód, co do zasady rozstrzyga także o tym, który z małżonków ponosi winę za rozkład pożycia. Sąd może uznać, że winny jest jeden z małżonków, oboje, albo że żadne z nich nie ponosi winy.

Wyjątkiem jest sytuacja, gdy oboje małżonkowie zgodnie żądają, aby sąd nie orzekał o winie. Wtedy sąd pomija to badanie, a rozwód następuje z takim skutkiem, jakby żaden z małżonków winy nie ponosił. To najczęstszy wybór par, którym zależy na szybkim i spokojnym zakończeniu sprawy.

Rozwód bez orzekania o winie – zalety i wady

To rozwiązanie wybierane najczęściej, gdy małżonkowie są zgodni co do samego rozwodu. Jego główne zalety to szybkość (sprawa może zakończyć się na jednej rozprawie), niższy koszt oraz mniejsze obciążenie emocjonalne – nie trzeba przedstawiać dowodów na winę drugiej strony ani przesłuchiwać świadków rodzinnych konfliktów.

Wadą bywa to, że małżonek, który czuje się skrzywdzony, rezygnuje z sądowego potwierdzenia winy drugiej strony. Traci też możliwość uzyskania alimentów na zasadach przewidzianych dla małżonka niewinnego wobec winnego.

Rozwód z orzekaniem o winie – kiedy warto?

Orzekanie o winie ma największe znaczenie przy alimentach między byłymi małżonkami. Jeśli sąd uzna jednego z małżonków za wyłącznie winnego, drugi małżonek może żądać alimentów nawet wtedy, gdy nie znajduje się w niedostatku – wystarczy, że rozwód powoduje istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej.

Trzeba jednak liczyć się z tym, że takie postępowanie trwa dłużej i wymaga zgromadzenia dowodów – zeznań świadków, korespondencji, czasem dokumentacji. Bywa też trudniejsze emocjonalnie, ponieważ wraca się do bolesnych okoliczności rozpadu związku.

Czy wina wpływa na podział majątku i sprawy dzieci?

To częste nieporozumienie. Wina za rozpad małżeństwa co do zasady nie wpływa na podział majątku wspólnego – majątek dzieli się niezależnie od tego, kto zawinił. Nie ma też automatycznego przełożenia winy na władzę rodzicielską czy kontakty z dziećmi – tutaj sąd kieruje się przede wszystkim dobrem dziecka, a nie tym, kto ponosi winę za rozwód.

Co wybrać w swojej sytuacji?

Nie ma jednej dobrej odpowiedzi – wybór zależy od okoliczności. Jeśli zależy Ci na szybkim, spokojnym rozstaniu i jesteście zgodni, zwykle lepszym rozwiązaniem jest rozwód bez orzekania o winie. Jeśli natomiast rozpad małżeństwa wiąże się z poważnym pogorszeniem Twojej sytuacji materialnej, a winę drugiej strony da się wykazać – warto rozważyć orzekanie o winie.

Każda sprawa rozwodowa jest inna. Jeśli zastanawiasz się, która droga będzie dla Ciebie korzystniejsza, skontaktuj się z naszą kancelarią – pomożemy ocenić Twoją sytuację i wybrać najlepsze rozwiązanie.

Przeczytaj także

• Jak przygotować się do rozwodu? Praktyczny poradnik krok po kroku
• Ile kosztuje rozwód?
• Co wspólne, a co własne? Majątek w małżeństwie

Artykuł Rozwód z orzekaniem o winie czy bez winy? Co wybrać pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

W skrócie: koszt stałej obsługi prawnej spółki w Poznaniu zależy od trzech czynników: wielkości firmy i liczby spraw, zakresu usług objętych abonamentem oraz formy rozliczenia (stała miesięczna opłata vs. rozliczenie godzinowe). Dla małych spółek to zwykle kilkaset złotych miesięcznie, dla firm z większą liczbą transakcji i pracowników – więcej. Alternatywą są zlecenia jednorazowe, które sprawdzają się przy pojedynczych sprawach, ale wychodzą drożej przy regularnej współpracy.

Co obejmuje stała obsługa prawna spółki

Zakres stałej obsługi prawnej ustala się indywidualnie, ale najczęściej obejmuje:

• opiniowanie i przygotowywanie umów handlowych,
• obsługę zgromadzeń wspólników i przygotowywanie uchwał,
• zgłaszanie zmian w KRS (skład zarządu, kapitał zakładowy, adres siedziby),
• bieżące doradztwo prawne (telefoniczne, mailowe, w formie konsultacji),
• reprezentację w negocjacjach i sporach z kontrahentami,
• wsparcie w sprawach pracowniczych.

Część kancelarii, w tym nasza, oferuje też pakiety rozszerzone o windykację należności czy udział w rekrutacji kluczowych stanowisk pod kątem zgodności umów z prawem pracy.

Abonament a zlecenia jednorazowe — różnice

Abonament (stała obsługa) to z góry ustalona miesięczna opłata za określony zakres wsparcia – np. limit godzin konsultacji, liczbę opiniowanych umów czy stały czas reakcji (np. do 24 godzin). Taka forma rozliczenia sprawdza się przy spółkach, które regularnie zawierają umowy, zatrudniają pracowników lub przechodzą zmiany organizacyjne.

Zlecenie jednorazowe rozliczane jest za konkretną sprawę – np. przygotowanie jednej umowy, reprezentację w jednym sporze czy jednorazową rejestrację zmian w KRS. To rozwiązanie lepsze dla firm z rzadkimi, incydentalnymi potrzebami prawnymi.

Praktyczna różnica: przy 2-3 sprawach rocznie zlecenia jednorazowe zwykle wychodzą taniej. Przy regularnym kontakcie z prawnikiem (kilka spraw miesięcznie) abonament daje przewidywalność kosztów i zwykle niższą stawkę efektywną za godzinę pracy prawnika.

Od czego zależy cena obsługi prawnej spółki w Poznaniu

Na wysokość miesięcznego abonamentu wpływają:

• wielkość i forma prawna spółki — inaczej wycenia się obsługę jednoosobowej działalności przekształconej w sp. z o.o., inaczej spółki z rozbudowaną strukturą wspólników;
• liczba i częstotliwość spraw — regularne umowy handlowe, rekrutacje, zmiany w KRS zwiększają zakres pracy;
• branża — firmy w branżach regulowanych (np. budowlana, medyczna) często wymagają dodatkowej wiedzy specjalistycznej;
• czas reakcji — pakiety z gwarantowanym szybkim czasem odpowiedzi (np. do 4 godzin) są droższe niż standardowe;
• zakres reprezentacji sądowej — czy abonament obejmuje też prowadzenie sporów, czy tylko doradztwo pozasądowe.

Rzetelna wycena wymaga rozmowy o konkretnej sytuacji firmy — uniwersalny cennik rzadko oddaje realne potrzeby.

Jak wygląda start współpracy

Pierwszy krok to zwykle bezpłatna lub niskokosztowa konsultacja, podczas której prawnik poznaje specyfikę działalności spółki, liczbę i rodzaj typowych spraw oraz oczekiwania co do zakresu wsparcia. Na tej podstawie przygotowywana jest propozycja zakresu abonamentu i jego wyceny. Umowa o stałą obsługę prawną określa zakres usług, czas reakcji oraz zasady rozliczenia — dzięki temu obie strony od początku wiedzą, czego mogą oczekiwać.

Najczęściej zadawane pytania

Potrzebujesz stałej obsługi prawnej dla swojej spółki?

Skontaktuj się z radcą prawnym Przemysławem Plewińskim — przygotujemy propozycję zakresu i wyceny dopasowaną do Twojej firmy.

📞 605 660 248
📍 Kancelaria Plewińscy, ul. Bydgoska 2a/38, 61-127 Poznań

Zobacz też: Obsługa prawna spółek i przedsiębiorców →

Artykuł Ile kosztuje obsługa prawna spółki? Abonament czy zlecenia jednorazowe pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

W skrócie: przygotowanie do rozwodu obejmuje pięć kroków: (1) skompletowanie dokumentów (akt małżeństwa, akty urodzenia dzieci, dokumenty o dochodach), (2) ustalenie oczekiwań wobec wyroku (władza rodzicielska, alimenty, mieszkanie), (3) zebranie dowodów – zwłaszcza przy orzekaniu o winie, (4) zabezpieczenie własnej sytuacji finansowej i mieszkaniowej oraz (5) konsultację z prawnikiem przed złożeniem pozwu.

Czy musisz mieć adwokata, żeby się rozwieść?

Formalnie nie – możesz reprezentować się sam. W praktyce jednak obecność pełnomocnika znacząco zwiększa szansę na sprawne i korzystne zakończenie sprawy, zwłaszcza gdy w grę wchodzi podział majątku, ustalenie władzy rodzicielskiej nad dziećmi czy wina jednego z małżonków. Sąd nie doradzi Ci, jakich roszczeń możesz dochodzić – to rola pełnomocnika.

Dwie drogi: rozwód za porozumieniem stron a rozwód z orzekaniem o winie

To pierwsza i najważniejsza decyzja, która wpływa na cały przebieg postępowania.

Rozwód za porozumieniem stron (bez orzekania o winie)

Oboje małżonkowie zgadzają się co do rozwodu i nie domagają się ustalenia winy. To zwykle najszybsza i najmniej kosztowna ścieżka – często wystarcza jedna rozprawa. Warunkiem jest zgodność stron także w sprawach dzieci (władza rodzicielska, kontakty, alimenty) oraz, jeśli to możliwe, w kwestii sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania.

Rozwód z orzekaniem o winie

Jeden lub oboje małżonkowie chcą, by sąd ustalił, kto ponosi winę za rozkład pożycia. Postępowanie jest dłuższe i bardziej skomplikowane – wymaga przedstawienia dowodów (świadkowie, korespondencja, dokumenty), a sprawa może obejmować kilka rozpraw. Ustalenie winy ma jednak realne konsekwencje prawne, między innymi przy roszczeniach alimentacyjnych między małżonkami po rozwodzie.

Nie musisz podejmować tej decyzji od razu – warto ją skonsultować z pełnomocnikiem, który oceni, która droga lepiej zabezpieczy Twoją sytuację.

Krok 1: Skompletuj podstawowe dokumenty

Niezależnie od trybu rozwodu, do pozwu będziesz potrzebować:

• odpisu skróconego aktu małżeństwa,
• odpisów skróconych aktów urodzenia wspólnych małoletnich dzieci,
• dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów (np. zaświadczenie o zarobkach, PIT za ostatni rok),
• dowodu uiszczenia opłaty sądowej od pozwu.

Jeśli wnosisz o podział majątku w ramach sprawy rozwodowej, przygotuj też dokumenty potwierdzające stan majątku wspólnego: akty notarialne nieruchomości, umowy kredytowe, wyciągi z kont.

Krok 2: Ustal, czego oczekujesz od wyroku

Zanim trafisz do kancelarii lub złożysz pozew, zastanów się nad kilkoma kwestiami, które sąd rozstrzyga razem z rozwodem:

• Władza rodzicielska – czy chcesz, by oboje rodzice zachowali pełną władzę rodzicielską, czy wnosisz o jej ograniczenie drugiej stronie?
• Miejsce zamieszkania dzieci i kontakty z drugim rodzicem.
• Alimenty na dzieci – w jakiej wysokości i od kiedy.
• Sposób korzystania ze wspólnego mieszkania na czas po rozwodzie.
• Czy chcesz, by sąd od razu dokonał podziału majątku wspólnego, czy wolisz załatwić to w osobnym postępowaniu (to często szybsze rozwiązanie dla samego rozwodu).

Im jaśniejszy obraz oczekiwań, tym łatwiej przygotować skuteczny pozew.

Krok 3: Zbierz dowody (szczególnie przy orzekaniu o winie)

Jeśli planujesz rozwód z orzekaniem o winie, przygotowanie dowodowe ma kluczowe znaczenie. W zależności od sytuacji mogą to być:

• korespondencja (SMS-y, e-maile, wiadomości z komunikatorów),
• zeznania świadków (rodzina, znajomi, sąsiedzi),
• dokumentacja medyczna lub psychologiczna, jeśli dotyczy,
• dokumenty finansowe, jeśli wina wiąże się np. z trwonieniem majątku wspólnego.

Dobrze przygotowana dokumentacja dowodowa, uporządkowana chronologicznie, znacznie ułatwia pracę pełnomocnikowi i przyspiesza postępowanie.

Krok 4: Zadbaj o swoją sytuację finansową i mieszkaniową

Warto zawczasu pomyśleć o praktycznych aspektach życia po rozwodzie:

• czy będzie Cię stać na utrzymanie obecnego mieszkania samodzielnie,
• czy potrzebujesz zabezpieczenia w postaci alimentów na czas trwania postępowania (tzw. zabezpieczenie roszczeń),
• jak rozliczyć wspólne zobowiązania, np. kredyt hipoteczny.

Krok 5: Skonsultuj się z prawnikiem przed złożeniem pozwu

Konsultacja przed złożeniem pozwu pozwala uniknąć błędów formalnych, które mogą wydłużyć postępowanie – np. nieprecyzyjnie sformułowanych żądań czy braków w dokumentacji. Prawnik pomoże też ocenić realistycznie szanse na poszczególne roszczenia oraz dobrać strategię odpowiednią do Twojej sytuacji: ugodową lub, jeśli to konieczne, bardziej zdecydowaną. Sprawdź też nasz artykuł o kosztach prowadzenia sprawy rozwodowej w Poznaniu.

Ile trwa rozwód?

Rozwód za porozumieniem stron, bez orzekania o winie, może zakończyć się nawet na jednej rozprawie – czas oczekiwania zależy głównie od obciążenia danego sądu. Rozwód z orzekaniem o winie trwa zwykle dłużej, czasem kilka miesięcy do roku lub dłużej, w zależności od złożoności sprawy i liczby przeprowadzanych dowodów.

Podsumowanie

Dobre przygotowanie do rozwodu to przede wszystkim: jasność co do oczekiwań wobec wyroku, skompletowane dokumenty, a w przypadku orzekania o winie – uporządkowane dowody. Niezależnie od tego, którą drogę wybierzesz, warto wejść w ten proces ze świadomością swoich praw i możliwych konsekwencji każdej decyzji.

Najczęściej zadawane pytania o rozwód

Potrzebujesz pomocy w przygotowaniu się do rozwodu?

Skontaktuj się z adwokat Justyną Plewińską – prowadzimy sprawy rozwodowe w Poznaniu, zarówno za porozumieniem stron, jak i z orzekaniem o winie. Pomożemy Ci ocenić sytuację, przygotować dokumentację i wybrać strategię najlepiej zabezpieczającą Twoje interesy.

📞 +48 663 248 486
📍 Kancelaria Plewińscy, ul. Bydgoska 2a/38, 61-127 Poznań

Artykuł Jak przygotować się do rozwodu? Praktyczny poradnik krok po kroku pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Darowizna to jedna z umów uregulowanych w Kodeksie cywilnym. Ma charakter nieodpłatny, a więc darczyńca nie może oczekiwać zapłaty od drugiej strony. Przedmiotem darowizny mogą być przedmioty (np. sprzęt AGD, książki), pieniądze lub nieruchomość.

Darowizna nieruchomości zawsze musi mieć formę aktu notarialnego. W przeciwnym wypadku umowa taka uznawana jest za nieważną.

W jaki sposób dokonać darowizny?

Za sporządzenie aktu notarialnego trzeba zapłacić. Maksymalna stawka wynagrodzenia notariusza za sporządzenie aktu notarialnego umowy darowizny jest określona w §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 roku w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej i zależy od wartości darowizny:

• do 3000 zł – 100 zł;
• powyżej 3000 zł do 10 000 zł – 100 zł + 3% od nadwyżki powyżej 3000 zł;
• powyżej 10 000 zł do 30 000 zł – 310 zł + 2% od nadwyżki powyżej 10 000 zł;
• powyżej 30 000 zł do 60 000 zł – 710 zł + 1% od nadwyżki powyżej 30 000 zł;
• powyżej 60 000 zł do 1 000 000 zł – 1010 zł + 0,4% od nadwyżki powyżej 60 000 zł;
• powyżej 1 000 000 zł do 2 000 000 zł – 4770 zł + 0,2% od nadwyżki powyżej 1 000 000 zł;
• powyżej 2 000 000 zł – 6770 zł + 0,25% od nadwyżki powyżej 2 000 000 zł, nie więcej jednak niż 10 000 zł, a w przypadku czynności dokonywanych pomiędzy osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn nie więcej niż 7500 zł.

Połowę wyżej wskazanej maksymalnej stawki pobiera się za sporządzenie aktu notarialnego dokumentującego umowę darowizny lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, jeżeli

• umowa jest zawierana pomiędzy osobami zaliczanymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, a jednocześnie,
• nabywcy są uprawnieni do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadku i darowizn.

Umowa darowizny, której przedmiotem nie jest nieruchomość, nie musi być zawarta w formie aktu notarialnego, ale wynika z tego dodatkowe zastrzeżenie: taka umowa staje się ważna dopiero, jeżeli przyrzeczone przysporzenie zostało spełnione, a więc doszło do fizycznego przekazania przez darczyńcę przedmiotu przysporzenia. Potencjalny obdarowany nie może domagać się spełnienia umowy darowizny, jeśli wcześniej strony nie zawarły jej w formie aktu notarialnego.

Darowizna a podatki

Osoba, która otrzymała darowiznę, może być zobowiązana do zapłaty z tego tytułu podatku. Darowizna może zostać opodatkowana podatkiem od spadków i darowizn w zależności od jej wartości oraz stopnia pokrewieństwa darczyńcy i obdarowanego. Przepisy wyodrębniają cztery grupy podatkowe, a do każdej z nich jest przyporządkowana kwota wolna od podatku.

• Grupa 0 – małżonek, rodzeństwo, zstępni (czyli dzieci, wnuki i prawnuki), wstępni (czyli rodzice, dziadkowie) ojczym, macocha, pasierb,
• Grupa 1 – osoby z grupy 0 oraz teściowie, synowa, zięć,
• Grupa 2 – rodzeństwo rodziców, zstępni i małżonkowie rodzeństwa, małżonkowie rodzeństwa małżonków, zstępni i małżonkowie pasierbów, małżonkowie innych zstępnych,
• Grupa 3 – osoby nieuwzględnione w poprzednich grupach.

Jak nadmieniliśmy powyżej, do każdej z tych grup są przyporządkowane kwoty wolne od podatku. Wynoszą one:

• 9.637 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy.
• 7.276 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy.
• 4.902 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy.

Podatek płaci się od nadwyżki podstawy opodatkowania.

Darowiznę należy zgłosić do urzędu skarbowego

Nie płaci się podatku od darowizn otrzymanych od najbliższych, czyli osób z zerowej grupy. Tak więc podatku nie musi się obawiać dziecko, któremu rodzic chce przekazać nawet bardzo kosztowny prezent, taki jak samochód czy mieszkanie. Warunkiem zwolnienia z podatku jest jednak poinformowanie o darowiźnie urzędu skarbowego na druku SD-Z2 i przedłożenie potwierdzenia (np. wyciągu z konta) dokonania tej darowizny. Obdarowany ma na to 6 miesięcy od momentu otrzymania darowizny. Tylko spełniając powyższe formalności, można ubiegać się o zwolnienie z podatku. 

W przypadku darowizn w formie aktu notarialnego zgłoszenia darowizny do urzędu skarbowego dokonuje notariusz.

Artykuł Darowizna a podatki pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

W poprzednim artykule wyjaśniliśmy, że z chwilą zawarcia małżeństwa między małżonkami powstaje majątkowa wspólność ustawowa. Zarobki oraz inne dochody (np. czynsz z wynajmowanego mieszkania) stają się wspólne. Partnerzy mogą jednak zadecydować inaczej i zawrzeć umowę rozdzielającą majątki: nie powstanie własność wspólna i każdy zachowa to, co na bieżąco wnosi. Taka umowa jest określana popularnie mianem intercyzy i zyskuje na popularności: rocznie w kancelariach notarialnych pojawia się ok. 60 tys. par, które nie chcą mieć majątku wspólnego.

Rozdzielność majątkowa a długi drugiego małżonka

Intercyza skutkuje tym, że między partnerami nie powstaje wspólność ustawowa. Każda z rzeczy nabytych w trakcie trwania małżeństwa należy więc albo do żony, albo do męża, pozostają oni też wyłącznymi „właścicielami” zarabianego wynagrodzenia za pracę oraz innych dochodów. Rozdzielność majątkowa wpływa także na odpowiedzialność za długi.

Ustanowienie rozdzielności majątkowej oznacza, że każdy z małżonków posiada odrębny majątek i zarządza nim samodzielnie. Zobowiązania (pożyczki, kredyty) zaciągnięte przez jednego z małżonków po wprowadzeniu rozdzielności majątkowej nie obciążają drugiego małżonka. Nie musi się on obawiać, że wierzyciele będą mogli zażądać od niego spłaty. Rozdzielność majątkowa jest więc skutecznym sposobem ochrony majątku rodzinnego przed zobowiązaniami finansowymi jednego z małżonków – dlatego też chętnie jest wybierana przez pary, w których jedna osoba prowadzi działalność gospodarczą. Za długi związane z tą działalnością nie będzie odpowiadał drugi małżonek – o ile powstały one po zawarciu intercyzy.

Długi, które powstały przed zawarciem notarialnej umowy majątkowej, obciążają oboje małżonków.

Brak odpowiedzialności za długi małżonka – wyjątek

Istnieje wyjątek od zasady, która mówi, że przy rozdzielności majątkowej jeden małżonek nie odpowiada za długi drugiego. Przewiduje ją art. 30 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi, że małżonkowie ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania powstałe w wyniku zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny. Jeśli więc jeden z małżonków zaciągnie dług na potrzeby związane z utrzymaniem domu czy rodziny – na przykład pożyczy pieniądze na zapłacenie rachunków, to wierzyciel ma prawo domagać się spłaty zarówno od dłużnika, jak i jego współmałżonka.

Rozdzielność majątkowa a kredyt hipoteczny

 Czy rozdzielność majątkowa przekreśla szanse na zaciągnięcie kredytu hipotecznego? Bynajmniej. Intercyza sama w sobie nie stanowi przeszkody: w pewnych sytuacjach wręcz ułatwi jego uzyskanie.

Przy rozdzielności majątkowej o kredyt ubiega się tylko jedna osoba i bank bada zdolność kredytową jedynie wnioskodawcy – na potrzeby tej procedury drugi małżonek w ogóle nie istnieje. Jeśli wnioskodawca ma wysokie zarobki i wykaże niskie koszty życia oraz zobowiązania, uzyska kredyt na dobrych warunkach. Dochody drugiej osoby są cenną kartą przetargową, gdy wnioskodawca ma niską zdolność kredytową – bank nie może jednak uwzględnić zarobków partnera.

Rozdzielność majątkowa okaże się korzystna, gdy jedno z małżonków ma złą historię kredytową, drugie zaś nienaganną. W takiej sytuacji ten ze złą historią nie obciąża drugiego. Zobowiązanym do spłacania kredytu jest wyłącznie wnioskodawca, nawet jeśli jego mąż/żona mieszkają w mieszkaniu zakupionym na kredyt.

Powiedzieliśmy wcześniej, że długi, które powstały przed zawarciem notarialnej umowy majątkowej, obciążają oboje małżonków. Jeśli zatem małżonkowie zawrą umowę wprowadzającą rozdzielność majątkową już po zaciągnięciu kredytu, to z punktu widzenia banku nic się nie zmieniło: każde z nich jest stroną umowy kredytu i co za tym idzie, pozostaje zobowiązane do płacenia.

Artykuł Rozdzielność majątkowa a długi drugiego małżonka pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Małżeństwo łączy ludzi i ich majątek: z chwilą jego zawarcia pewne jego składniki stają się wspólne. Wspólne stają się również zobowiązania, bo za długi powstałe po ślubie odpowiadają mąż i żona. Obok majątku wspólnego istnieją również majątki osobiste każdego z małżonków.

Majątek wspólny małżonków

W skład majątku wspólnego wchodzą przedmioty, które zostały nabyte przez obu lub jednego małżonka w czasie trwania małżeństwa. Są to przede wszystkim:

• wynagrodzenie za pracę oraz dochody z innej działalności każdego z małżonków
• kwoty składek zewidencjonowane na subkoncie w ZUS
• środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego.

Jeśli więc jeden z małżonków przed ślubem kupił mieszkanie na wynajem i co miesiąc otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie (czynsz płacony przez najemców), to ten zysk trafia do „wspólnej kasy” i jest do dyspozycji obojga małżonków. Jednocześnie mieszkanie pozostaje wyłączną własnością tego, kto je kupił – sam fakt zawarcia małżeństwa nie powoduje powstania współwłasności.

Majątek osobisty małżonków

Kodeks cywilny wymienia składniki zaliczane do majątku osobistego. Są to:

• przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, czyli przed zawarciem małżeństwa
• przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił i wyraźnie zaznaczył, że dokonuje darowizny na rzecz obu małżonków
• prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom
• przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków (np. kosmetyki, ubrania)
• prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie (np. prawo do żądania alimentów)
• przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę
• wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków
• przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków
• prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy
• przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Małżeńska umowa majątkowa

Małżonkowie nie muszą godzić się na powstanie między nimi wspólności majątkowej. Jeśli nie chcą, by ich pensja i inne dochody stały się wspólne, mogą u notariusza zawrzeć małżeńską umowę majątkową, zwaną popularnie intercyzą. Wymaga ona formy aktu notarialnego. Umowę taką można zawrzeć przed ślubem lub już po nim. Warto mieć świadomość, że wybór momentu znacząco wpływa na koszt intercyzy.

• Umowa zawierana przed zawarciem małżeństwa kosztuje 400 zł powiększone o 23% podatku VAT.
• W przypadku umowy zawieranej po zawarciu związku małżeńskiego do taksy należy doliczyć procentową opłatę uzależnioną od wartości majątku. Minimalnie będzie to 100 zł (dla majątku do 3000 zł), maksymalnie zaś 6.770 zł + 0,25% nadwyżki od kwoty powyżej 2 mln, ale nie więcej niż 10 tysięcy złotych (dla majątku o wartości powyżej 2 mln złotych).

Intercyzę popularnie kojarzy się z umową, która powoduje, że między małżonkami nie powstaje wspólność majątkowa, czyli wynagrodzenie i wszystkie inne dochody należą wyłącznie do tego małżonka, który je zarobił. W rzeczywistości za pomocą umowy notarialnej można rozszerzyć wspólność majątkową o niektóre elementy wchodzące automatycznie do majątku osobistego. Przepisy wprowadzają tu jednak pewne ograniczenia. Zgodnie z art. 49 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie można przez umowę majątkową małżeńską rozszerzyć wspólności na:

• przedmioty majątkowe, które przypadną małżonkowi z tytułu dziedziczenia, zapisu lub darowizny,
• prawa majątkowe, które wynikają ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,
• prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,
• wierzytelności z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia, o ile nie wchodzą one do wspólności ustawowej, jak również wierzytelności z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,
• niewymagalne jeszcze wierzytelności o wynagrodzenie za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej każdego z małżonków.

Kiedy warto zawrzeć umowę intercyzy?

Szacuje się, że od 2023 roku zawieranych jest ok. 60 tys. małżeńskich umów majątkowych rocznie. To bardzo dużo, biorąc pod uwagę, że na zawarcie małżeństwa decyduje się każdego roku ok. 145 tys. par. Intercyzę można zawrzeć także w trakcie trwania małżeństwa. Niestety izby notarialne nie publikują danych dotyczących tego, jaka część umów zawierana jest przez pary nowo poślubione, a jaka dotyczy par z dłuższym stażem.

Jest kilka powodów, dla których partnerzy decydują się na wprowadzenie rozdzielności majątkowej. Niektórzy lubią mieć klarowny podział co do tego, do kogo należą pieniądze zarobione w czasie małżeństwa i nabyte przedmioty. Uważają, że to ułatwi rozstanie, bo nie trzeba będzie przeprowadzać podziału majątku.

Na wyłączenie wspólności małżeńskiej decydują się często także pary, w których jeden z partnerów prowadzi działalność gospodarczą i nie chce, by ewentualne długi obciążyły męża lub żonę. Wreszcie intercyza jest wybierana także w sytuacji, gdy jeden z partnerów uprawia hazard, ma skłonność do wydawania pieniędzy bez kontroli lub podejmuje ryzykowne decyzje finansowe. Intercyza chroni wtedy majątek drugiej strony.

Artykuł Co wspólne, a co własne? Najważniejsze informacje o majątku w małżeństwie pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego w 2023 r. w Polsce na 145 898 zawartych małżeństw przypadło aż 40 648 rozwodów – sąd rozwiązał więc prawie co trzecie małżeństwo. Systematycznie rośnie za to liczba konkubinatów, czyli trwałych związków nieformalnych. GUS szacuje, że już co czwarte dziecko rodzi się poza małżeństwem.

Polskie przepisy nie zauważają rosnącej popularności konkubinatu i nie regulują w żaden konkretny sposób sytuacji majątkowej partnerów. Oczywiście dzieci urodzone poza małżeństwem są traktowane tak samo jak „małżeńskie” i nie jest dopuszczalna żadna forma dyskryminacji z tego powodu, ale już sam konkubinat nie jest chroniony tak jak małżeństwo. Może to powodować liczne problemy praktyczne w chwili, gdy partnerzy zdecydują się na rozstanie. Jeśli ich związek trwał długo i w tym czasie wspólnie zgromadzili majątek, to jego podział może być źródłem problemów. Aby ich uniknąć, warto skonsultować się z adwokatem i to tak naprawdę nie po rozstaniu, ale wcześniej, gdy partnerzy podejmują wspólne decyzje finansowe, kupują nieruchomość lub jedno z nich remontuje mieszkanie partnera lub podejmuje inne nakłady na majątek należący do partnera.

Rozliczenia w konkubinacie

Z punktu widzenia prawa konkubenci – nawet jeśli żyją razem przez wiele lat – są osobami obcymi. Wspólność majątkowa powstaje z mocy prawa z chwilą zawarcia małżeństwa, więc nie ma o niej mowy w przypadku konkubinatu. Problemy pojawiają się, gdy rozstający się partnerzy dokonywali wspólnych zakupów: kupili wspólnie nieruchomość, samochód (a więc są ich współwłaścicielami) albo gdy dom czy mieszkanie kupił jeden z nich, a drugi płacił za remont. W momencie rozstania chcą dokonać rozliczeń. Jeśli partner, który umeblował nienależący do niego dom, zbierał rachunki i faktury, będzie mógł udowodnić wysokość poniesionych nakładów. Z drugiej strony – przez kilka lat mieszkał w nie swoim mieszkaniu, co stanowi korzyść. Jak zrównoważyć racje i oczekiwania byłych partnerów?

Przy rozliczaniu konkubinatu po zakończeniu związku trzeba zastosować prawniczą łamigłówkę, bo zastosowanie mogą mieć przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych i jej znoszeniu, o spółce cywilnej, o bezpodstawnym wzbogaceniu i kilka innych regulacji – w zależności od indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy.

W praktyce przepisy o zniesieniu współwłasności nie stanowią wyłącznej podstawy rozliczeń majątkowych po ustaniu konkubinatu. Jeśli jeden z byłych partnerów wsparł finansowo drugiego przy zakupie mieszkania czy remoncie domu, to rozliczenie nie może być dokonane w postępowaniu o zniesienie współwłasności, lecz w odrębnym postępowaniu o zapłatę – z tytułu rozliczenia nakładów lub z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Rodzi to dalsze problemy interpretacyjne – jeden z nich dotyczy tego, w jaki sposób określić nakłady.

Zwrot pieniędzy na mieszkanie zakupione przez jednego z konkubentów – ale na jakich zasadach?

W 2023 roku Sąd Najwyższy rozstrzygnął kwestię, czy rozliczenie pomiędzy byłymi konkubentami kwoty pieniężnej przekazanej przez jednego z nich na zakup nieruchomości przez drugiego konkubenta następuje w kwocie nominalnej, jeżeli nie zostało zgłoszone żądanie jej waloryzacji, czy z uwzględnieniem zmiany wartości nieruchomości po jej zakupie.

Sprawa, która stała się impulsem dla rozstrzygnięcia, dotyczyła pary z wieloletnim stażem. Jeden z konkubentów przekazał drugiemu pieniądze na zakup mieszkania. Stroną umowy nabycia nieruchomości był tylko jeden z partnerów.

Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim skorzystał z przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Zasądził sumę odpowiadającą iloczynowi aktualnej wartości nieruchomości i procentowego udziału, jaki przekazane kwoty stanowiły w cenie zakupu nieruchomości. Inaczej sprawę ocenił Sąd Apelacyjny: zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zasądził wyłącznie sumę wręczonych kwot nominalnych. Inaczej interpretując przepisy, sądy zasądziły diametralnie różne odszkodowania na rzecz partnera, który współfinansował zakup nieruchomości: SO zasądził na jego rzecz zwrot 97 tys. zł, a SA jedynie 40 tys. zł (plus odsetki za zwłokę). Nic dziwnego, że strona niezadowolona z rozstrzygnięcia wniosła kasację do Sądu Najwyższego.

Sędziowie Izby Cywilnej SN podkreślili, że celem stosowania przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu jest przywrócenie równowagi majątkowej między stroną wzbogaconą a tą, która przekazała jej coś ze swojego majątku. Podkreślił też konieczność zastosowania prawidłowej metody ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi w rozliczeniach pomiędzy byłymi konkubentami.

Sędziowie przypomnieli, że kodeks cywilny reguluje, że zasądzeniu z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia podlega kwota odpowiadająca aktualnemu stanowi wzbogacenia z daty wyrokowania.

Rozliczenie konkubinatu – skontaktuj się z adwokatem

Kwestię rozliczeń po zakończeniu konkubinatu miała regulować – lub przynajmniej zarysować – ustawa o związkach partnerskich, ale z powodu sporów politycznych jej przyjęcie w dającej się przewidzieć przyszłości jest mało prawdopodobne. Brak utartej linii orzeczniczej powoduje, że rozliczenia między byłymi partnerami mogą bardzo się skomplikować, a sprawa ostatecznie trafi do sądu.

Aby ograniczyć, a może nawet uniknąć ryzyko sporu po zakończeniu związku, partnerzy powinni zadbać o przejrzystość rozliczeń już wcześniej, na etapie podejmowania wspólnych decyzji finansowych. Nie jest prawdą, że szczęśliwi ludzie nie rozmawiają o pieniądzach, a branie imiennych faktur za zakupy świadczy o braku zaufania. Wprost przeciwnie: ustalenie zasad, na jakich partnerzy dokonują wspólnych inwestycji albo jedno „dorzuca się” do majątku drugiego pozwoli na rozliczenie kosztów w szybki sposób, tak by żadne z nich nie czuło się poszkodowane.

Zachęcamy do konsultacji z prawnikami Kancelarii Plewińscy w Poznaniu już na etapie, w którym partnerzy pozostający w nieformalnym związku dokonują pierwszych wspólnych zakupów lub przysporzeń na rzecz drugiej strony. Wyjaśnimy Państwu, jak zabezpieczyć się na okoliczność rozliczeń po rozstaniu. Pomożemy również osobom, które zakończyły związek partnerski i chciałyby odzyskać pieniądze włożone we wspólne zakupy (samochód, mieszkanie lub jego remont), z których nie mogą skorzystać po rozstaniu.

Artykuł Rozliczenia konkubinatu pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Podstawowym aktem regulującym nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców jest ustawa o nabyciu nieruchomości przez cudzoziemców. Została ona uchwalona w 1920 roku i od tego czasu była wielokrotnie nowelizowana.

Kim jest cudzoziemiec w myśl przepisów ustawy o nabyciu nieruchomości przez cudzoziemców?

Zacznijmy od najważniejszego wyjaśnienia: nie każda osoba nie mająca polskiego obywatelstwa jest przez ustawę o nabyciu nieruchomości przez cudzoziemcówtraktowana jako cudzoziemiec. Konieczność uzyskania zezwolenia na zakup nieruchomości w Polsce nie dotyczy obywateli Europejskiego Obszaru Gospodarczego (obszar ten tworzą kraje Unii Europejskiej, Islandia, Liechtenstein i Norwegia) albo Szwajcarii.

Jak więc ustawa definiuje cudzoziemców? Są nimi:

• osoby fizyczne, które nie posiadają polskiego obywatelstwa,
• osoby prawne z siedzibą za granicą,
• nieposiadające osobowości prawnej spółki osób, które nie mają polskiego obywatelstwa ani siedziby w Polsce, które mają siedzibę za granicą i zostały utworzone zgodnie z ustawodawstwem państw obcych,
• osoby prawne i spółki handlowe nieposiadające osobowości prawnej, mające siedzibę na terytorium Polski, kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub spółki, które są cudzoziemcami.

Kiedy cudzoziemiec nie potrzebuje zezwolenia na zakup nieruchomości?

Nie w każdej sytuacji cudzoziemcy z czterech powyższych grup potrzebują zezwolenia na zakup nieruchomości. Nie potrzebują go, jeśli nabywają:

• tzw. samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali – jest to lokal, który składa się z pokoi oraz pomieszczeń pomocniczych (np. kuchnia, łazienka). Do takiego lokalu mogą też należeć m.in.: piwnica lub strych, nawet jeśli nie znajdują się bezpośrednio obok niego

• lokal lub udział w lokalu przeznaczonym na garaż,
• nieruchomość, a mieszkają w Polsce co najmniej 5 lat od uzyskania zezwolenia na pobyt stały lub na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
• nieruchomości, które wejdą w skład wspólnoty majątkowej – dotyczy to sytuacji, w której cudzoziemiec ma żonę lub męża z obywatelstwem polskim i mieszka w Polsce co najmniej 2 lata od uzyskania zezwolenia na pobyt stały lub na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
• nieruchomość od osoby, która jest jej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem co najmniej 5 lat, a w dniu nabycia są uprawnieni do dziedziczenia po tej osobie (np. córka, syn lub wnuk nabywa nieruchomość od matki, ojca lub dziadków),
• nieruchomość jako wierzyciel hipoteczny (bank) – gdy przejmują nieruchomość na własność po nieudanej licytacji w postępowaniu egzekucyjnym.

Nie potrzeba również zezwolenia, gdy cudzoziemiec nabywa nieruchomość w drodze dziedziczenia i jest osobą uprawnioną do dziedziczenia ustawowego zgodnego z przepisami kraju, z którego pochodzi. Co innego, gdy został powołany do dziedziczenia w drodze testamentu i nie należy przy tym do kręgu spadkobierców, czyli nie jest członkiem rodziny zmarłego. W takiej sytuacji zezwolenie na nabycie nieruchomości jest wymagane.

Nieruchomość w strefie nadgranicznej

Jak widać, tych wyłączeń jest bardzo wiele. Są jednak sytuacje, w których zezwolenie jest konieczne. Tak będzie, gdy cudzoziemiec chce nabyć nieruchomość położoną w strefie nadgranicznej oraz grunty rolne o powierzchni większej niż 1 ha. Strefa nadgraniczna obejmuje obszar szerokości od 2 do 6 km licząc od linii granicy na lądzie oraz od brzegu wód granicznych i brzegu morskiego w głąb kraju. Obejmuje więc wsie położone wzdłuż granicy z Białorusią i Ukrainą, ale także popularne miejscowości nadmorskie takie jak Gdynia, Sopot, Gdańsk, Krynica Morska. Pełna lista gmin należących do strefy nadgranicznej została zawarta w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie wykazu gmin położonych w strefie nadgranicznej oraz wzorów tablic umieszczanych w tej strefie i zasad ich utrzymania przez straż graniczną.

Jakie warunki trzeba spełnić, by uzyskać zezwolenie na zakup nieruchomości?

Wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca składa się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wzór wniosku możnapobrać na przykład z tej strony.

Zezwolenie zostanie wydane, jeśli:

• nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego,
• nie będą sprzeciwiać się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa,
• cudzoziemiec wykaże swoje więzi z Polską.

Aby wykazać więzi z Polską, może wskazać, że:

• ma polską narodowość lub pochodzenie
• ma żonę lub męża, którzy są obywatelami polskimi
• ma zezwolenie na pobyt:
  • czasowy (nie dotyczy to zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi lub ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu cudzoziemca w Polsce), lub
  • stały, lub
  • rezydenta długoterminowego UE
• jest członkiem zarządu kontrolowanej spółki handlowej
• prowadzi w Polsce działalność gospodarczą lub rolniczą. Jeśli jako przedsiębiorca nabywa nieruchomość w celu prowadzenia działalności gospodarczej, musi wykazać, że zakup wiąże się z rzeczywistymi potrzebami prowadzonej działalności.

Artykuł Nabycie nieruchomości w Polsce przez cudzoziemca pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.