W skrócie: koszt stałej obsługi prawnej spółki w Poznaniu zależy od trzech czynników: wielkości firmy i liczby spraw, zakresu usług objętych abonamentem oraz formy rozliczenia (stała miesięczna opłata vs. rozliczenie godzinowe). Dla małych spółek to zwykle kilkaset złotych miesięcznie, dla firm z większą liczbą transakcji i pracowników – więcej. Alternatywą są zlecenia jednorazowe, które sprawdzają się przy pojedynczych sprawach, ale wychodzą drożej przy regularnej współpracy.

Co obejmuje stała obsługa prawna spółki

Zakres stałej obsługi prawnej ustala się indywidualnie, ale najczęściej obejmuje:

• opiniowanie i przygotowywanie umów handlowych,
• obsługę zgromadzeń wspólników i przygotowywanie uchwał,
• zgłaszanie zmian w KRS (skład zarządu, kapitał zakładowy, adres siedziby),
• bieżące doradztwo prawne (telefoniczne, mailowe, w formie konsultacji),
• reprezentację w negocjacjach i sporach z kontrahentami,
• wsparcie w sprawach pracowniczych.

Część kancelarii, w tym nasza, oferuje też pakiety rozszerzone o windykację należności czy udział w rekrutacji kluczowych stanowisk pod kątem zgodności umów z prawem pracy.

Abonament a zlecenia jednorazowe — różnice

Abonament (stała obsługa) to z góry ustalona miesięczna opłata za określony zakres wsparcia – np. limit godzin konsultacji, liczbę opiniowanych umów czy stały czas reakcji (np. do 24 godzin). Taka forma rozliczenia sprawdza się przy spółkach, które regularnie zawierają umowy, zatrudniają pracowników lub przechodzą zmiany organizacyjne.

Zlecenie jednorazowe rozliczane jest za konkretną sprawę – np. przygotowanie jednej umowy, reprezentację w jednym sporze czy jednorazową rejestrację zmian w KRS. To rozwiązanie lepsze dla firm z rzadkimi, incydentalnymi potrzebami prawnymi.

Praktyczna różnica: przy 2-3 sprawach rocznie zlecenia jednorazowe zwykle wychodzą taniej. Przy regularnym kontakcie z prawnikiem (kilka spraw miesięcznie) abonament daje przewidywalność kosztów i zwykle niższą stawkę efektywną za godzinę pracy prawnika.

Od czego zależy cena obsługi prawnej spółki w Poznaniu

Na wysokość miesięcznego abonamentu wpływają:

• wielkość i forma prawna spółki — inaczej wycenia się obsługę jednoosobowej działalności przekształconej w sp. z o.o., inaczej spółki z rozbudowaną strukturą wspólników;
• liczba i częstotliwość spraw — regularne umowy handlowe, rekrutacje, zmiany w KRS zwiększają zakres pracy;
• branża — firmy w branżach regulowanych (np. budowlana, medyczna) często wymagają dodatkowej wiedzy specjalistycznej;
• czas reakcji — pakiety z gwarantowanym szybkim czasem odpowiedzi (np. do 4 godzin) są droższe niż standardowe;
• zakres reprezentacji sądowej — czy abonament obejmuje też prowadzenie sporów, czy tylko doradztwo pozasądowe.

Rzetelna wycena wymaga rozmowy o konkretnej sytuacji firmy — uniwersalny cennik rzadko oddaje realne potrzeby.

Jak wygląda start współpracy

Pierwszy krok to zwykle bezpłatna lub niskokosztowa konsultacja, podczas której prawnik poznaje specyfikę działalności spółki, liczbę i rodzaj typowych spraw oraz oczekiwania co do zakresu wsparcia. Na tej podstawie przygotowywana jest propozycja zakresu abonamentu i jego wyceny. Umowa o stałą obsługę prawną określa zakres usług, czas reakcji oraz zasady rozliczenia — dzięki temu obie strony od początku wiedzą, czego mogą oczekiwać.

Najczęściej zadawane pytania

Potrzebujesz stałej obsługi prawnej dla swojej spółki?

Skontaktuj się z radcą prawnym Przemysławem Plewińskim — przygotujemy propozycję zakresu i wyceny dopasowaną do Twojej firmy.

📞 605 660 248
📍 Kancelaria Plewińscy, ul. Bydgoska 2a/38, 61-127 Poznań

Zobacz też: Obsługa prawna spółek i przedsiębiorców →

Artykuł Ile kosztuje obsługa prawna spółki? Abonament czy zlecenia jednorazowe pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

W skrócie: przygotowanie do rozwodu obejmuje pięć kroków: (1) skompletowanie dokumentów (akt małżeństwa, akty urodzenia dzieci, dokumenty o dochodach), (2) ustalenie oczekiwań wobec wyroku (władza rodzicielska, alimenty, mieszkanie), (3) zebranie dowodów – zwłaszcza przy orzekaniu o winie, (4) zabezpieczenie własnej sytuacji finansowej i mieszkaniowej oraz (5) konsultację z prawnikiem przed złożeniem pozwu.

Czy musisz mieć adwokata, żeby się rozwieść?

Formalnie nie – możesz reprezentować się sam. W praktyce jednak obecność pełnomocnika znacząco zwiększa szansę na sprawne i korzystne zakończenie sprawy, zwłaszcza gdy w grę wchodzi podział majątku, ustalenie władzy rodzicielskiej nad dziećmi czy wina jednego z małżonków. Sąd nie doradzi Ci, jakich roszczeń możesz dochodzić – to rola pełnomocnika.

Dwie drogi: rozwód za porozumieniem stron a rozwód z orzekaniem o winie

To pierwsza i najważniejsza decyzja, która wpływa na cały przebieg postępowania.

Rozwód za porozumieniem stron (bez orzekania o winie)

Oboje małżonkowie zgadzają się co do rozwodu i nie domagają się ustalenia winy. To zwykle najszybsza i najmniej kosztowna ścieżka – często wystarcza jedna rozprawa. Warunkiem jest zgodność stron także w sprawach dzieci (władza rodzicielska, kontakty, alimenty) oraz, jeśli to możliwe, w kwestii sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania.

Rozwód z orzekaniem o winie

Jeden lub oboje małżonkowie chcą, by sąd ustalił, kto ponosi winę za rozkład pożycia. Postępowanie jest dłuższe i bardziej skomplikowane – wymaga przedstawienia dowodów (świadkowie, korespondencja, dokumenty), a sprawa może obejmować kilka rozpraw. Ustalenie winy ma jednak realne konsekwencje prawne, między innymi przy roszczeniach alimentacyjnych między małżonkami po rozwodzie.

Nie musisz podejmować tej decyzji od razu – warto ją skonsultować z pełnomocnikiem, który oceni, która droga lepiej zabezpieczy Twoją sytuację.

Krok 1: Skompletuj podstawowe dokumenty

Niezależnie od trybu rozwodu, do pozwu będziesz potrzebować:

• odpisu skróconego aktu małżeństwa,
• odpisów skróconych aktów urodzenia wspólnych małoletnich dzieci,
• dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów (np. zaświadczenie o zarobkach, PIT za ostatni rok),
• dowodu uiszczenia opłaty sądowej od pozwu.

Jeśli wnosisz o podział majątku w ramach sprawy rozwodowej, przygotuj też dokumenty potwierdzające stan majątku wspólnego: akty notarialne nieruchomości, umowy kredytowe, wyciągi z kont.

Krok 2: Ustal, czego oczekujesz od wyroku

Zanim trafisz do kancelarii lub złożysz pozew, zastanów się nad kilkoma kwestiami, które sąd rozstrzyga razem z rozwodem:

• Władza rodzicielska – czy chcesz, by oboje rodzice zachowali pełną władzę rodzicielską, czy wnosisz o jej ograniczenie drugiej stronie?
• Miejsce zamieszkania dzieci i kontakty z drugim rodzicem.
• Alimenty na dzieci – w jakiej wysokości i od kiedy.
• Sposób korzystania ze wspólnego mieszkania na czas po rozwodzie.
• Czy chcesz, by sąd od razu dokonał podziału majątku wspólnego, czy wolisz załatwić to w osobnym postępowaniu (to często szybsze rozwiązanie dla samego rozwodu).

Im jaśniejszy obraz oczekiwań, tym łatwiej przygotować skuteczny pozew.

Krok 3: Zbierz dowody (szczególnie przy orzekaniu o winie)

Jeśli planujesz rozwód z orzekaniem o winie, przygotowanie dowodowe ma kluczowe znaczenie. W zależności od sytuacji mogą to być:

• korespondencja (SMS-y, e-maile, wiadomości z komunikatorów),
• zeznania świadków (rodzina, znajomi, sąsiedzi),
• dokumentacja medyczna lub psychologiczna, jeśli dotyczy,
• dokumenty finansowe, jeśli wina wiąże się np. z trwonieniem majątku wspólnego.

Dobrze przygotowana dokumentacja dowodowa, uporządkowana chronologicznie, znacznie ułatwia pracę pełnomocnikowi i przyspiesza postępowanie.

Krok 4: Zadbaj o swoją sytuację finansową i mieszkaniową

Warto zawczasu pomyśleć o praktycznych aspektach życia po rozwodzie:

• czy będzie Cię stać na utrzymanie obecnego mieszkania samodzielnie,
• czy potrzebujesz zabezpieczenia w postaci alimentów na czas trwania postępowania (tzw. zabezpieczenie roszczeń),
• jak rozliczyć wspólne zobowiązania, np. kredyt hipoteczny.

Krok 5: Skonsultuj się z prawnikiem przed złożeniem pozwu

Konsultacja przed złożeniem pozwu pozwala uniknąć błędów formalnych, które mogą wydłużyć postępowanie – np. nieprecyzyjnie sformułowanych żądań czy braków w dokumentacji. Prawnik pomoże też ocenić realistycznie szanse na poszczególne roszczenia oraz dobrać strategię odpowiednią do Twojej sytuacji: ugodową lub, jeśli to konieczne, bardziej zdecydowaną. Sprawdź też nasz artykuł o kosztach prowadzenia sprawy rozwodowej w Poznaniu.

Ile trwa rozwód?

Rozwód za porozumieniem stron, bez orzekania o winie, może zakończyć się nawet na jednej rozprawie – czas oczekiwania zależy głównie od obciążenia danego sądu. Rozwód z orzekaniem o winie trwa zwykle dłużej, czasem kilka miesięcy do roku lub dłużej, w zależności od złożoności sprawy i liczby przeprowadzanych dowodów.

Podsumowanie

Dobre przygotowanie do rozwodu to przede wszystkim: jasność co do oczekiwań wobec wyroku, skompletowane dokumenty, a w przypadku orzekania o winie – uporządkowane dowody. Niezależnie od tego, którą drogę wybierzesz, warto wejść w ten proces ze świadomością swoich praw i możliwych konsekwencji każdej decyzji.

Najczęściej zadawane pytania o rozwód

Potrzebujesz pomocy w przygotowaniu się do rozwodu?

Skontaktuj się z adwokat Justyną Plewińską – prowadzimy sprawy rozwodowe w Poznaniu, zarówno za porozumieniem stron, jak i z orzekaniem o winie. Pomożemy Ci ocenić sytuację, przygotować dokumentację i wybrać strategię najlepiej zabezpieczającą Twoje interesy.

📞 +48 663 248 486
📍 Kancelaria Plewińscy, ul. Bydgoska 2a/38, 61-127 Poznań

Artykuł Jak przygotować się do rozwodu? Praktyczny poradnik krok po kroku pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Darowizna to jedna z umów uregulowanych w Kodeksie cywilnym. Ma charakter nieodpłatny, a więc darczyńca nie może oczekiwać zapłaty od drugiej strony. Przedmiotem darowizny mogą być przedmioty (np. sprzęt AGD, książki), pieniądze lub nieruchomość.

Darowizna nieruchomości zawsze musi mieć formę aktu notarialnego. W przeciwnym wypadku umowa taka uznawana jest za nieważną.

W jaki sposób dokonać darowizny?

Za sporządzenie aktu notarialnego trzeba zapłacić. Maksymalna stawka wynagrodzenia notariusza za sporządzenie aktu notarialnego umowy darowizny jest określona w §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 roku w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej i zależy od wartości darowizny:

• do 3000 zł – 100 zł;
• powyżej 3000 zł do 10 000 zł – 100 zł + 3% od nadwyżki powyżej 3000 zł;
• powyżej 10 000 zł do 30 000 zł – 310 zł + 2% od nadwyżki powyżej 10 000 zł;
• powyżej 30 000 zł do 60 000 zł – 710 zł + 1% od nadwyżki powyżej 30 000 zł;
• powyżej 60 000 zł do 1 000 000 zł – 1010 zł + 0,4% od nadwyżki powyżej 60 000 zł;
• powyżej 1 000 000 zł do 2 000 000 zł – 4770 zł + 0,2% od nadwyżki powyżej 1 000 000 zł;
• powyżej 2 000 000 zł – 6770 zł + 0,25% od nadwyżki powyżej 2 000 000 zł, nie więcej jednak niż 10 000 zł, a w przypadku czynności dokonywanych pomiędzy osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn nie więcej niż 7500 zł.

Połowę wyżej wskazanej maksymalnej stawki pobiera się za sporządzenie aktu notarialnego dokumentującego umowę darowizny lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, jeżeli

• umowa jest zawierana pomiędzy osobami zaliczanymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, a jednocześnie,
• nabywcy są uprawnieni do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadku i darowizn.

Umowa darowizny, której przedmiotem nie jest nieruchomość, nie musi być zawarta w formie aktu notarialnego, ale wynika z tego dodatkowe zastrzeżenie: taka umowa staje się ważna dopiero, jeżeli przyrzeczone przysporzenie zostało spełnione, a więc doszło do fizycznego przekazania przez darczyńcę przedmiotu przysporzenia. Potencjalny obdarowany nie może domagać się spełnienia umowy darowizny, jeśli wcześniej strony nie zawarły jej w formie aktu notarialnego.

Darowizna a podatki

Osoba, która otrzymała darowiznę, może być zobowiązana do zapłaty z tego tytułu podatku. Darowizna może zostać opodatkowana podatkiem od spadków i darowizn w zależności od jej wartości oraz stopnia pokrewieństwa darczyńcy i obdarowanego. Przepisy wyodrębniają cztery grupy podatkowe, a do każdej z nich jest przyporządkowana kwota wolna od podatku.

• Grupa 0 – małżonek, rodzeństwo, zstępni (czyli dzieci, wnuki i prawnuki), wstępni (czyli rodzice, dziadkowie) ojczym, macocha, pasierb,
• Grupa 1 – osoby z grupy 0 oraz teściowie, synowa, zięć,
• Grupa 2 – rodzeństwo rodziców, zstępni i małżonkowie rodzeństwa, małżonkowie rodzeństwa małżonków, zstępni i małżonkowie pasierbów, małżonkowie innych zstępnych,
• Grupa 3 – osoby nieuwzględnione w poprzednich grupach.

Jak nadmieniliśmy powyżej, do każdej z tych grup są przyporządkowane kwoty wolne od podatku. Wynoszą one:

• 9.637 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy.
• 7.276 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy.
• 4.902 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy.

Podatek płaci się od nadwyżki podstawy opodatkowania.

Darowiznę należy zgłosić do urzędu skarbowego

Nie płaci się podatku od darowizn otrzymanych od najbliższych, czyli osób z zerowej grupy. Tak więc podatku nie musi się obawiać dziecko, któremu rodzic chce przekazać nawet bardzo kosztowny prezent, taki jak samochód czy mieszkanie. Warunkiem zwolnienia z podatku jest jednak poinformowanie o darowiźnie urzędu skarbowego na druku SD-Z2 i przedłożenie potwierdzenia (np. wyciągu z konta) dokonania tej darowizny. Obdarowany ma na to 6 miesięcy od momentu otrzymania darowizny. Tylko spełniając powyższe formalności, można ubiegać się o zwolnienie z podatku. 

W przypadku darowizn w formie aktu notarialnego zgłoszenia darowizny do urzędu skarbowego dokonuje notariusz.

Artykuł Darowizna a podatki pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

W poprzednim artykule wyjaśniliśmy, że z chwilą zawarcia małżeństwa między małżonkami powstaje majątkowa wspólność ustawowa. Zarobki oraz inne dochody (np. czynsz z wynajmowanego mieszkania) stają się wspólne. Partnerzy mogą jednak zadecydować inaczej i zawrzeć umowę rozdzielającą majątki: nie powstanie własność wspólna i każdy zachowa to, co na bieżąco wnosi. Taka umowa jest określana popularnie mianem intercyzy i zyskuje na popularności: rocznie w kancelariach notarialnych pojawia się ok. 60 tys. par, które nie chcą mieć majątku wspólnego.

Rozdzielność majątkowa a długi drugiego małżonka

Intercyza skutkuje tym, że między partnerami nie powstaje wspólność ustawowa. Każda z rzeczy nabytych w trakcie trwania małżeństwa należy więc albo do żony, albo do męża, pozostają oni też wyłącznymi „właścicielami” zarabianego wynagrodzenia za pracę oraz innych dochodów. Rozdzielność majątkowa wpływa także na odpowiedzialność za długi.

Ustanowienie rozdzielności majątkowej oznacza, że każdy z małżonków posiada odrębny majątek i zarządza nim samodzielnie. Zobowiązania (pożyczki, kredyty) zaciągnięte przez jednego z małżonków po wprowadzeniu rozdzielności majątkowej nie obciążają drugiego małżonka. Nie musi się on obawiać, że wierzyciele będą mogli zażądać od niego spłaty. Rozdzielność majątkowa jest więc skutecznym sposobem ochrony majątku rodzinnego przed zobowiązaniami finansowymi jednego z małżonków – dlatego też chętnie jest wybierana przez pary, w których jedna osoba prowadzi działalność gospodarczą. Za długi związane z tą działalnością nie będzie odpowiadał drugi małżonek – o ile powstały one po zawarciu intercyzy.

Długi, które powstały przed zawarciem notarialnej umowy majątkowej, obciążają oboje małżonków.

Brak odpowiedzialności za długi małżonka – wyjątek

Istnieje wyjątek od zasady, która mówi, że przy rozdzielności majątkowej jeden małżonek nie odpowiada za długi drugiego. Przewiduje ją art. 30 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi, że małżonkowie ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania powstałe w wyniku zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny. Jeśli więc jeden z małżonków zaciągnie dług na potrzeby związane z utrzymaniem domu czy rodziny – na przykład pożyczy pieniądze na zapłacenie rachunków, to wierzyciel ma prawo domagać się spłaty zarówno od dłużnika, jak i jego współmałżonka.

Rozdzielność majątkowa a kredyt hipoteczny

 Czy rozdzielność majątkowa przekreśla szanse na zaciągnięcie kredytu hipotecznego? Bynajmniej. Intercyza sama w sobie nie stanowi przeszkody: w pewnych sytuacjach wręcz ułatwi jego uzyskanie.

Przy rozdzielności majątkowej o kredyt ubiega się tylko jedna osoba i bank bada zdolność kredytową jedynie wnioskodawcy – na potrzeby tej procedury drugi małżonek w ogóle nie istnieje. Jeśli wnioskodawca ma wysokie zarobki i wykaże niskie koszty życia oraz zobowiązania, uzyska kredyt na dobrych warunkach. Dochody drugiej osoby są cenną kartą przetargową, gdy wnioskodawca ma niską zdolność kredytową – bank nie może jednak uwzględnić zarobków partnera.

Rozdzielność majątkowa okaże się korzystna, gdy jedno z małżonków ma złą historię kredytową, drugie zaś nienaganną. W takiej sytuacji ten ze złą historią nie obciąża drugiego. Zobowiązanym do spłacania kredytu jest wyłącznie wnioskodawca, nawet jeśli jego mąż/żona mieszkają w mieszkaniu zakupionym na kredyt.

Powiedzieliśmy wcześniej, że długi, które powstały przed zawarciem notarialnej umowy majątkowej, obciążają oboje małżonków. Jeśli zatem małżonkowie zawrą umowę wprowadzającą rozdzielność majątkową już po zaciągnięciu kredytu, to z punktu widzenia banku nic się nie zmieniło: każde z nich jest stroną umowy kredytu i co za tym idzie, pozostaje zobowiązane do płacenia.

Artykuł Rozdzielność majątkowa a długi drugiego małżonka pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Małżeństwo łączy ludzi i ich majątek: z chwilą jego zawarcia pewne jego składniki stają się wspólne. Wspólne stają się również zobowiązania, bo za długi powstałe po ślubie odpowiadają mąż i żona. Obok majątku wspólnego istnieją również majątki osobiste każdego z małżonków.

Majątek wspólny małżonków

W skład majątku wspólnego wchodzą przedmioty, które zostały nabyte przez obu lub jednego małżonka w czasie trwania małżeństwa. Są to przede wszystkim:

• wynagrodzenie za pracę oraz dochody z innej działalności każdego z małżonków
• kwoty składek zewidencjonowane na subkoncie w ZUS
• środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego.

Jeśli więc jeden z małżonków przed ślubem kupił mieszkanie na wynajem i co miesiąc otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie (czynsz płacony przez najemców), to ten zysk trafia do „wspólnej kasy” i jest do dyspozycji obojga małżonków. Jednocześnie mieszkanie pozostaje wyłączną własnością tego, kto je kupił – sam fakt zawarcia małżeństwa nie powoduje powstania współwłasności.

Majątek osobisty małżonków

Kodeks cywilny wymienia składniki zaliczane do majątku osobistego. Są to:

• przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, czyli przed zawarciem małżeństwa
• przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił i wyraźnie zaznaczył, że dokonuje darowizny na rzecz obu małżonków
• prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom
• przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków (np. kosmetyki, ubrania)
• prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie (np. prawo do żądania alimentów)
• przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę
• wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków
• przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków
• prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy
• przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Małżeńska umowa majątkowa

Małżonkowie nie muszą godzić się na powstanie między nimi wspólności majątkowej. Jeśli nie chcą, by ich pensja i inne dochody stały się wspólne, mogą u notariusza zawrzeć małżeńską umowę majątkową, zwaną popularnie intercyzą. Wymaga ona formy aktu notarialnego. Umowę taką można zawrzeć przed ślubem lub już po nim. Warto mieć świadomość, że wybór momentu znacząco wpływa na koszt intercyzy.

• Umowa zawierana przed zawarciem małżeństwa kosztuje 400 zł powiększone o 23% podatku VAT.
• W przypadku umowy zawieranej po zawarciu związku małżeńskiego do taksy należy doliczyć procentową opłatę uzależnioną od wartości majątku. Minimalnie będzie to 100 zł (dla majątku do 3000 zł), maksymalnie zaś 6.770 zł + 0,25% nadwyżki od kwoty powyżej 2 mln, ale nie więcej niż 10 tysięcy złotych (dla majątku o wartości powyżej 2 mln złotych).

Intercyzę popularnie kojarzy się z umową, która powoduje, że między małżonkami nie powstaje wspólność majątkowa, czyli wynagrodzenie i wszystkie inne dochody należą wyłącznie do tego małżonka, który je zarobił. W rzeczywistości za pomocą umowy notarialnej można rozszerzyć wspólność majątkową o niektóre elementy wchodzące automatycznie do majątku osobistego. Przepisy wprowadzają tu jednak pewne ograniczenia. Zgodnie z art. 49 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie można przez umowę majątkową małżeńską rozszerzyć wspólności na:

• przedmioty majątkowe, które przypadną małżonkowi z tytułu dziedziczenia, zapisu lub darowizny,
• prawa majątkowe, które wynikają ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,
• prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,
• wierzytelności z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia, o ile nie wchodzą one do wspólności ustawowej, jak również wierzytelności z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,
• niewymagalne jeszcze wierzytelności o wynagrodzenie za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej każdego z małżonków.

Kiedy warto zawrzeć umowę intercyzy?

Szacuje się, że od 2023 roku zawieranych jest ok. 60 tys. małżeńskich umów majątkowych rocznie. To bardzo dużo, biorąc pod uwagę, że na zawarcie małżeństwa decyduje się każdego roku ok. 145 tys. par. Intercyzę można zawrzeć także w trakcie trwania małżeństwa. Niestety izby notarialne nie publikują danych dotyczących tego, jaka część umów zawierana jest przez pary nowo poślubione, a jaka dotyczy par z dłuższym stażem.

Jest kilka powodów, dla których partnerzy decydują się na wprowadzenie rozdzielności majątkowej. Niektórzy lubią mieć klarowny podział co do tego, do kogo należą pieniądze zarobione w czasie małżeństwa i nabyte przedmioty. Uważają, że to ułatwi rozstanie, bo nie trzeba będzie przeprowadzać podziału majątku.

Na wyłączenie wspólności małżeńskiej decydują się często także pary, w których jeden z partnerów prowadzi działalność gospodarczą i nie chce, by ewentualne długi obciążyły męża lub żonę. Wreszcie intercyza jest wybierana także w sytuacji, gdy jeden z partnerów uprawia hazard, ma skłonność do wydawania pieniędzy bez kontroli lub podejmuje ryzykowne decyzje finansowe. Intercyza chroni wtedy majątek drugiej strony.

Artykuł Co wspólne, a co własne? Najważniejsze informacje o majątku w małżeństwie pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego w 2023 r. w Polsce na 145 898 zawartych małżeństw przypadło aż 40 648 rozwodów – sąd rozwiązał więc prawie co trzecie małżeństwo. Systematycznie rośnie za to liczba konkubinatów, czyli trwałych związków nieformalnych. GUS szacuje, że już co czwarte dziecko rodzi się poza małżeństwem.

Polskie przepisy nie zauważają rosnącej popularności konkubinatu i nie regulują w żaden konkretny sposób sytuacji majątkowej partnerów. Oczywiście dzieci urodzone poza małżeństwem są traktowane tak samo jak „małżeńskie” i nie jest dopuszczalna żadna forma dyskryminacji z tego powodu, ale już sam konkubinat nie jest chroniony tak jak małżeństwo. Może to powodować liczne problemy praktyczne w chwili, gdy partnerzy zdecydują się na rozstanie. Jeśli ich związek trwał długo i w tym czasie wspólnie zgromadzili majątek, to jego podział może być źródłem problemów. Aby ich uniknąć, warto skonsultować się z adwokatem i to tak naprawdę nie po rozstaniu, ale wcześniej, gdy partnerzy podejmują wspólne decyzje finansowe, kupują nieruchomość lub jedno z nich remontuje mieszkanie partnera lub podejmuje inne nakłady na majątek należący do partnera.

Rozliczenia w konkubinacie

Z punktu widzenia prawa konkubenci – nawet jeśli żyją razem przez wiele lat – są osobami obcymi. Wspólność majątkowa powstaje z mocy prawa z chwilą zawarcia małżeństwa, więc nie ma o niej mowy w przypadku konkubinatu. Problemy pojawiają się, gdy rozstający się partnerzy dokonywali wspólnych zakupów: kupili wspólnie nieruchomość, samochód (a więc są ich współwłaścicielami) albo gdy dom czy mieszkanie kupił jeden z nich, a drugi płacił za remont. W momencie rozstania chcą dokonać rozliczeń. Jeśli partner, który umeblował nienależący do niego dom, zbierał rachunki i faktury, będzie mógł udowodnić wysokość poniesionych nakładów. Z drugiej strony – przez kilka lat mieszkał w nie swoim mieszkaniu, co stanowi korzyść. Jak zrównoważyć racje i oczekiwania byłych partnerów?

Przy rozliczaniu konkubinatu po zakończeniu związku trzeba zastosować prawniczą łamigłówkę, bo zastosowanie mogą mieć przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych i jej znoszeniu, o spółce cywilnej, o bezpodstawnym wzbogaceniu i kilka innych regulacji – w zależności od indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy.

W praktyce przepisy o zniesieniu współwłasności nie stanowią wyłącznej podstawy rozliczeń majątkowych po ustaniu konkubinatu. Jeśli jeden z byłych partnerów wsparł finansowo drugiego przy zakupie mieszkania czy remoncie domu, to rozliczenie nie może być dokonane w postępowaniu o zniesienie współwłasności, lecz w odrębnym postępowaniu o zapłatę – z tytułu rozliczenia nakładów lub z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Rodzi to dalsze problemy interpretacyjne – jeden z nich dotyczy tego, w jaki sposób określić nakłady.

Zwrot pieniędzy na mieszkanie zakupione przez jednego z konkubentów – ale na jakich zasadach?

W 2023 roku Sąd Najwyższy rozstrzygnął kwestię, czy rozliczenie pomiędzy byłymi konkubentami kwoty pieniężnej przekazanej przez jednego z nich na zakup nieruchomości przez drugiego konkubenta następuje w kwocie nominalnej, jeżeli nie zostało zgłoszone żądanie jej waloryzacji, czy z uwzględnieniem zmiany wartości nieruchomości po jej zakupie.

Sprawa, która stała się impulsem dla rozstrzygnięcia, dotyczyła pary z wieloletnim stażem. Jeden z konkubentów przekazał drugiemu pieniądze na zakup mieszkania. Stroną umowy nabycia nieruchomości był tylko jeden z partnerów.

Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim skorzystał z przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Zasądził sumę odpowiadającą iloczynowi aktualnej wartości nieruchomości i procentowego udziału, jaki przekazane kwoty stanowiły w cenie zakupu nieruchomości. Inaczej sprawę ocenił Sąd Apelacyjny: zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zasądził wyłącznie sumę wręczonych kwot nominalnych. Inaczej interpretując przepisy, sądy zasądziły diametralnie różne odszkodowania na rzecz partnera, który współfinansował zakup nieruchomości: SO zasądził na jego rzecz zwrot 97 tys. zł, a SA jedynie 40 tys. zł (plus odsetki za zwłokę). Nic dziwnego, że strona niezadowolona z rozstrzygnięcia wniosła kasację do Sądu Najwyższego.

Sędziowie Izby Cywilnej SN podkreślili, że celem stosowania przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu jest przywrócenie równowagi majątkowej między stroną wzbogaconą a tą, która przekazała jej coś ze swojego majątku. Podkreślił też konieczność zastosowania prawidłowej metody ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi w rozliczeniach pomiędzy byłymi konkubentami.

Sędziowie przypomnieli, że kodeks cywilny reguluje, że zasądzeniu z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia podlega kwota odpowiadająca aktualnemu stanowi wzbogacenia z daty wyrokowania.

Rozliczenie konkubinatu – skontaktuj się z adwokatem

Kwestię rozliczeń po zakończeniu konkubinatu miała regulować – lub przynajmniej zarysować – ustawa o związkach partnerskich, ale z powodu sporów politycznych jej przyjęcie w dającej się przewidzieć przyszłości jest mało prawdopodobne. Brak utartej linii orzeczniczej powoduje, że rozliczenia między byłymi partnerami mogą bardzo się skomplikować, a sprawa ostatecznie trafi do sądu.

Aby ograniczyć, a może nawet uniknąć ryzyko sporu po zakończeniu związku, partnerzy powinni zadbać o przejrzystość rozliczeń już wcześniej, na etapie podejmowania wspólnych decyzji finansowych. Nie jest prawdą, że szczęśliwi ludzie nie rozmawiają o pieniądzach, a branie imiennych faktur za zakupy świadczy o braku zaufania. Wprost przeciwnie: ustalenie zasad, na jakich partnerzy dokonują wspólnych inwestycji albo jedno „dorzuca się” do majątku drugiego pozwoli na rozliczenie kosztów w szybki sposób, tak by żadne z nich nie czuło się poszkodowane.

Zachęcamy do konsultacji z prawnikami Kancelarii Plewińscy w Poznaniu już na etapie, w którym partnerzy pozostający w nieformalnym związku dokonują pierwszych wspólnych zakupów lub przysporzeń na rzecz drugiej strony. Wyjaśnimy Państwu, jak zabezpieczyć się na okoliczność rozliczeń po rozstaniu. Pomożemy również osobom, które zakończyły związek partnerski i chciałyby odzyskać pieniądze włożone we wspólne zakupy (samochód, mieszkanie lub jego remont), z których nie mogą skorzystać po rozstaniu.

Artykuł Rozliczenia konkubinatu pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Podstawowym aktem regulującym nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców jest ustawa o nabyciu nieruchomości przez cudzoziemców. Została ona uchwalona w 1920 roku i od tego czasu była wielokrotnie nowelizowana.

Kim jest cudzoziemiec w myśl przepisów ustawy o nabyciu nieruchomości przez cudzoziemców?

Zacznijmy od najważniejszego wyjaśnienia: nie każda osoba nie mająca polskiego obywatelstwa jest przez ustawę o nabyciu nieruchomości przez cudzoziemcówtraktowana jako cudzoziemiec. Konieczność uzyskania zezwolenia na zakup nieruchomości w Polsce nie dotyczy obywateli Europejskiego Obszaru Gospodarczego (obszar ten tworzą kraje Unii Europejskiej, Islandia, Liechtenstein i Norwegia) albo Szwajcarii.

Jak więc ustawa definiuje cudzoziemców? Są nimi:

• osoby fizyczne, które nie posiadają polskiego obywatelstwa,
• osoby prawne z siedzibą za granicą,
• nieposiadające osobowości prawnej spółki osób, które nie mają polskiego obywatelstwa ani siedziby w Polsce, które mają siedzibę za granicą i zostały utworzone zgodnie z ustawodawstwem państw obcych,
• osoby prawne i spółki handlowe nieposiadające osobowości prawnej, mające siedzibę na terytorium Polski, kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub spółki, które są cudzoziemcami.

Kiedy cudzoziemiec nie potrzebuje zezwolenia na zakup nieruchomości?

Nie w każdej sytuacji cudzoziemcy z czterech powyższych grup potrzebują zezwolenia na zakup nieruchomości. Nie potrzebują go, jeśli nabywają:

• tzw. samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali – jest to lokal, który składa się z pokoi oraz pomieszczeń pomocniczych (np. kuchnia, łazienka). Do takiego lokalu mogą też należeć m.in.: piwnica lub strych, nawet jeśli nie znajdują się bezpośrednio obok niego

• lokal lub udział w lokalu przeznaczonym na garaż,
• nieruchomość, a mieszkają w Polsce co najmniej 5 lat od uzyskania zezwolenia na pobyt stały lub na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
• nieruchomości, które wejdą w skład wspólnoty majątkowej – dotyczy to sytuacji, w której cudzoziemiec ma żonę lub męża z obywatelstwem polskim i mieszka w Polsce co najmniej 2 lata od uzyskania zezwolenia na pobyt stały lub na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
• nieruchomość od osoby, która jest jej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem co najmniej 5 lat, a w dniu nabycia są uprawnieni do dziedziczenia po tej osobie (np. córka, syn lub wnuk nabywa nieruchomość od matki, ojca lub dziadków),
• nieruchomość jako wierzyciel hipoteczny (bank) – gdy przejmują nieruchomość na własność po nieudanej licytacji w postępowaniu egzekucyjnym.

Nie potrzeba również zezwolenia, gdy cudzoziemiec nabywa nieruchomość w drodze dziedziczenia i jest osobą uprawnioną do dziedziczenia ustawowego zgodnego z przepisami kraju, z którego pochodzi. Co innego, gdy został powołany do dziedziczenia w drodze testamentu i nie należy przy tym do kręgu spadkobierców, czyli nie jest członkiem rodziny zmarłego. W takiej sytuacji zezwolenie na nabycie nieruchomości jest wymagane.

Nieruchomość w strefie nadgranicznej

Jak widać, tych wyłączeń jest bardzo wiele. Są jednak sytuacje, w których zezwolenie jest konieczne. Tak będzie, gdy cudzoziemiec chce nabyć nieruchomość położoną w strefie nadgranicznej oraz grunty rolne o powierzchni większej niż 1 ha. Strefa nadgraniczna obejmuje obszar szerokości od 2 do 6 km licząc od linii granicy na lądzie oraz od brzegu wód granicznych i brzegu morskiego w głąb kraju. Obejmuje więc wsie położone wzdłuż granicy z Białorusią i Ukrainą, ale także popularne miejscowości nadmorskie takie jak Gdynia, Sopot, Gdańsk, Krynica Morska. Pełna lista gmin należących do strefy nadgranicznej została zawarta w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie wykazu gmin położonych w strefie nadgranicznej oraz wzorów tablic umieszczanych w tej strefie i zasad ich utrzymania przez straż graniczną.

Jakie warunki trzeba spełnić, by uzyskać zezwolenie na zakup nieruchomości?

Wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca składa się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wzór wniosku możnapobrać na przykład z tej strony.

Zezwolenie zostanie wydane, jeśli:

• nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego,
• nie będą sprzeciwiać się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa,
• cudzoziemiec wykaże swoje więzi z Polską.

Aby wykazać więzi z Polską, może wskazać, że:

• ma polską narodowość lub pochodzenie
• ma żonę lub męża, którzy są obywatelami polskimi
• ma zezwolenie na pobyt:
  • czasowy (nie dotyczy to zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi lub ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu cudzoziemca w Polsce), lub
  • stały, lub
  • rezydenta długoterminowego UE
• jest członkiem zarządu kontrolowanej spółki handlowej
• prowadzi w Polsce działalność gospodarczą lub rolniczą. Jeśli jako przedsiębiorca nabywa nieruchomość w celu prowadzenia działalności gospodarczej, musi wykazać, że zakup wiąże się z rzeczywistymi potrzebami prowadzonej działalności.

Artykuł Nabycie nieruchomości w Polsce przez cudzoziemca pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Zgodnie z treścią art. 627 Kodeksu cywilnego przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.

Co to jest umowa o dzieło?

To tak zwana umowa rezultatu: jej celem jest wykonanie oznaczonego dzieła o charakterze jednorazowym. Może to być przetłumaczenie tekstu, wykonanie mebla, zaprojektowanie wnętrza. Przeprowadzenie kursu językowego, opieka nad dziećmi czy sprzątanie raz w tygodniu tej definicji nie spełniają, bo mają charakter ciągły, powtarzalny, nie są też rezultatem pracy lub twórczości ludzkiej. Tym bardziej nie spełnia warunków praca w sklepie po sześć dni w tygodniu czy prowadzenie autobusu – biorąc pod uwagę, że prace te są wykonywane zgodnie ze wskazówkami pracodawcy i w miejscu przez niego wskazanym, to klasyczne przykłady sytuacji, w których powinna zostać zawarta umowa o pracę. Często nieuczciwi pracodawcy zawierają jednak umowę o dzieło, co jest dla nich korzystne finansowo (umowy te są nieoskładkowane). Niekorzystne są natomiast dla pracowników, którym nie przysługuje z tego tytułu żadna ochrona socjalna ani ubezpieczenie zdrowotne.

W tym artykule ograniczymy się jednak do sytuacji, w których umowa o dzieło jest stosowana zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Czas trwania umowy o dzieło

Ustawodawca nie określił czasu trwania umowy o dzieło – czas przeznaczony na jej wykonanie może zostać z góry określony lub umowa może w ogóle nie przewidywać terminu końcowego. Z reguły jednak termin jest określony: wydawnictwo ustala, do kiedy najpóźniej chce otrzymać zredagowaną książkę, a inwestor nakłada na ekipę budowlaną termin wykonania prac, by zdyscyplinować robotników.

Przepisy nie określają również górnego limitu umów o dzieło, które mogą zostać zawarte między tymi samymi stronami ani tym bardziej liczby umów, które może w jednym czasie zawrzeć wykonawca dzieła. Jeśli czuje się na siłach, by świadczyć usługi na rzecz różnych podmiotów, to przepisy nie stawiają tu żadnej bariery.

Umowa o dzieło a ZUS

Jak już wskazaliśmy, umowy o dzieło są nieoskładkowane, z tego powodu są najtańsze z punktu widzenia zamawiającego. Dlatego też często zastępują (w sposób nieuzasadniony) umowę o pracę. Już dawno pojawiły się zapowiedzi oskładkowania, choćby częściowego, umów o dzieło, ale na deklaracjach się kończy.

Dla porównania: umowa zlecenia, czyli inna umowa regulowana przez Kodeks cywilny, jest obłożona składkami w stopniu podobnym do umów o pracę.

W jednej sytuacji nastąpi oskładkowanie: gdy wykonawca dzieła zawiera umowę z własnym pracodawcą, tofirma ma obowiązek odprowadzania składek ZUS z obu tytułów. Będzie tak w sytuacji, gdy na przykład analityk zostanie poproszony o przygotowanie dodatkowych raportów. Gdyby wykonał to w ramach umowy o pracę, istniałoby ryzyko przekroczenia dopuszczalnej liczby nadgodzin, stąd konieczna jest umowa o dzieło. Dlaczego ustawodawca w pełni oskładkował tę umowę? Zapewne chodziło o ograniczenie sytuacji, w których pracownik wykonuje na rzecz pracodawcy zadania, które nie są objęte umową o pracę.

Od 2021 roku każda zawarta umowa o dzieło musi zostać zgłoszona do ZUS. Art. 36 ust. 17 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przewiduje, że płatnik składek lub osoba fizyczna zlecająca dzieło informuje Zakład o zawarciu każdej umowy o dzieło, jeżeli umowa taka zawarta zostanie z osobą, z którą nie pozostaje w stosunku pracy lub jeżeli w ramach takiej umowy nie wykonuje pracy na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy w terminie 7 dni od dnia zawarcia tej umowy. Zgłoszenia dokonuje się na druku ZUS RUD w ciągu 7 dni od podpisania umowy.

Umowa o dzieło a status bezrobotnego

Wiele osób, które straciły stałe źródło zatrudnienia, może się zastanawiać, czy dopuszczalne jest „dorabianie” choćby niewielkich kwot na umowie o dzieło i jednoczesne korzystanie ze statusu bezrobotnego. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są pod tym względem jednoznaczne: osoby zarejestrowane jako bezrobotni mają obowiązek poinformować urząd pracy o podjęciujakiejkolwiek czynności, z tytułu której uzyskuje się dochód – nawet jeżeli jest on nieregularny i dotyczy małych kwot. Niezgłoszenie faktu zawarcia umowy o dzieło doradcy w urzędzie pracy w ciągu 7 dni grozi karą grzywny.

Zawarcie umowy o dzieło skutkuje odebraniem statusu bezrobotnego.

Co powinna zawierać umowa o dzieło?

Umowa o dzieło powinna określać:

• miejsce i data zawarcia umowy o dzieło,
• dane stron umowy,
• przedmiot umowy- określone dzieło,
• czas trwania umowy lub adnotację, że ma ona charakter bezterminowy,
• kwota wynagrodzenia,
• podpisy stron.

Umowa o dzieło w Poznaniu – oferta Kancelarii

Kancelaria adwokacka Plewińscy w Poznaniu ma duże doświadczenie w zakresie sporządzania umów cywilnych. Podejmiemy się przygotowania umów o dzieło, umów zlecenia, umów o roboty budowlane i innych rodzajów kontraktów oraz zaopiniujemy projekty umów przedłożone przez drugą stronę. Reprezentujemy również Klientów w sporach sądowych dotyczących nieprawidłowego wykonania umów.

Artykuł Jak długo może trwać umowa o dzieło? pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Aby ubezpieczyciel dokonał wypłaty, musi zostać poinformowany o zdarzeniu i wezwany do naprawienia szkód wyrządzonych przez swojego klienta. Cała sprawa może zakończyć się na etapie przedsądowym, ale wieloletnie doświadczenie podpowiada nam, że poszkodowany w zdarzeniu komunikacyjnym powinien rozważyć skierowanie sprawy do sądu, gdyż tam ma szanse na uzyskanie wyższej rekompensaty.

W poniższym artykule wyjaśniamy, jak napisać wezwanie do zapłaty oraz kiedy warto wnieść sprawę do sądu i jak się do tego przygotować.

Wniosek o wypłatę odszkodowania z OC sprawcy wypadku

Wypłata odszkodowania z OC sprawcy zawsze odbywa się na wniosek poszkodowanego. Prawidłowe wniesienie zgłoszenia szkody wraz z wezwaniem do wypłaty odszkodowania daje poszkodowanemu szansę na naprawdę szybkie otrzymanie pieniędzy: ustawa nakłada na ubezpieczyciela obowiązek wypłaty odszkodowania w ciągu 30 dni. Ubezpieczyciel może ten termin wydłuż do 90 dni w przypadku sprawy skomplikowanej, ale musi o tym powiadomić i wyjaśnić przyczyny przedłużenia procesu rozpatrywania zgłoszenia.

Firmy ubezpieczeniowe zamieszczają na swoich stronach formularze zgłoszenia szkody, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by samodzielnie napisać wezwanie – ważne, by obejmowało wszystkie okoliczności zdarzenia i wynikało z niego, czego dokładnie oczekuje poszkodowany i na czym opiera swoje żądania.

Wezwanie ubezpieczyciela do wypłaty

Wniosek (wezwanie ubezpieczyciela do wypłaty) powinien zawierać:

• numer polisy OC sprawcy,
• numer rejestracyjny i marka pojazdu sprawcy,
• opis okoliczności zdarzenia,
• dane osoby kierującej pojazdem w momencie zdarzenia,
• dane właściciela lub właścicieli pojazdu poszkodowanego,
• dokładny opis szkód materialnych,
• dokładny opis szkód zdrowotnych,
• kwotę wnioskowanego odszkodowania, numer konta do wpłaty.

Do wezwania warto załączyć wszystkie dokumenty, które wskazują na odpowiedzialność sprawcy. Należą do nich przede wszystkim:

• zdjęcia z miejsca zdarzenia,
• notatka policyjna,
• kopie dokumentacji medycznej.

Wypadek z winy innego kierowcy. O co można się ubiegać?

Poszkodowany ubiega się o odszkodowanie, które pokrywa różne straty materialne, które są następstwem wypadku. Należą do nich:

• zwrot kosztów leczenia, rehabilitacji i ewentualnie opieki, jeśli poszkodowany musiał korzystać z pomocy innych osób,
• wydatki na leki i sprzęt medyczny,
• koszty dojazdu do placówki medycznej czy rehabilitacyjnej,
• zwrot utraconych dochodów,
• wydatki związane z przekwalifikowaniem się, jeśli w wyniku wypadku poszkodowany nie może już wykonywać dotychczasowej pracy.

Można również ubiegać się o zadośćuczynienie, które jest rekompensatą za ból i cierpienie psychiczne. O zadośćuczynienie mogą wystąpić również najbliżsi osoby, która poniosła śmierć w wyniku wypadku.

Odszkodowanie po wypadku. Ile pieniędzy wypłaci ubezpieczyciel sprawcy?

Przepisy nie określają, jakiej wysokości może zostać wypłacone odszkodowanie. Jest ono oparte na rzeczywistych stratach: kosztach leczenia, dostosowania mieszkania, utraconych dochodach. Stąd tak ważne jest, by poszkodowany zbierał wszystkie rachunki (łącznie z fakturami z aptek). Jeśli w wyniku wypadku utracił możliwość zarabiania, to musi wykazać, ile by zarobił, gdyby mógł normalnie pracować.

Towarzystwa ubezpieczeniowe niechętnie wypłacają odszkodowania w kwocie, o jaką wnioskuje poszkodowany. Nasze wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu spraw odszkodowawczych dowodzi, że właściwie w każdej sprawie towarzystwo zaniża proponowane odszkodowanie. Na szczęście poszkodowani nie muszą się na to zgadzać: mogą wnieść sprawę do sądu i domagać się wyższej rekompensaty.

Zawsze proponujemy to naszym Klientom, bo choć procedura sądowa trwa kilka-kilkanaście miesięcy i wiąże się z koniecznością wyłożenia pieniędzy, to zawsze się to poszkodowanemu opłaca. Co więcej, towarzystwo ubezpieczeniowe zwraca poszkodowanym wszystkie koszty sądowe, łącznie z wynagrodzeniem adwokata.

Pozew przeciw ubezpieczycielowi. Jak go wnieść?

Pozew przeciw ubezpieczycielowi wnosi się do wydziału cywilnego sądu rejonowego lub okręgowego w zależności od wartości przedmiotu sporu. Jeśli wartość roszczenia nie przekracza 100 tys. zł, właściwy będzie sąd rejonowy. Po przekroczeniu tej kwoty – sąd okręgowy.

Kodeks postępowania cywilnego określa warunki, które musi spełnić każde pismo procesowe. Powinno ono zawierać:

• oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,
• oznaczenie rodzaju pisma (np. „pozew”, „zażalenie”, „apelacja”),
• oznaczenie żądania
• opis zdarzenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności,
• wymienienie załączników,
• podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika

Jeśli powód domaga się powołania świadków, musi wskazać, na jaką okoliczność będą oni zeznawać. Podobnie jest z powołaniem biegłych – należy zwięźle opisać, co takiego biegły ma wykazać.

Pozew zazwyczaj przygotowuje się w trzech egzemplarzach: jeden dla sądu, drugi dla pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego, a trzeci, zachowuje powód.

Powód wnosi też opłatę stosunkową uzależnioną od wartości przedmiotu sporu, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Uiszcza się ją w formie bezgotówkowej na rachunek sądu wskazany na stronie internetowej lub w formie gotówkowej w kasie sądu.

Poszkodowany, którego nie stać na wniesienie opłaty, może wnioskować o zwolnienie od kosztów sądowych. W tym celu składa oświadczenie, w którym opisuje dochody swoje i członków gospodarstwa domowego i ponoszone koszty. Formularz takiego oświadczenia można pobrać w sądzie lub wydrukować ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości.

Odszkodowanie z OC sprawcy – adwokaci z Poznania

Kancelaria adwokacka Plewińscy w Poznaniu specjalizuje się w reprezentowaniu osób poszkodowanych w sporach z ubezpieczycielami. Zachęcamy do kontaktu z nami jeszcze przed złożeniem wniosku o odszkodowanie: przygotujemy go dla Państwa i przejmiemy wszelkie kontakty z ubezpieczycielem. Pomagamy określić wysokość żądanego odszkodowania i zebrać dowody.

Przeanalizujemy propozycję odszkodowania, które zaproponuje ubezpieczyciel i jeśli uznamy, że jest zaniżone, przedstawimy Klientom propozycję dalszych działań. Jeśli wyrazi zgodę na skierowanie sprawy do sądu, będziemy go reprezentować do czasu wydania prawomocnego orzeczenia.

Artykuł Wypadek z winy innego kierowcy – i co dalej? Obowiązki ubezpieczyciela pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.

Dział spadku ma na celu doprowadzenie do podziału majątku spadkowego i rozdysponowanie pomiędzy każdego ze spadkobierców rzeczy lub praw wchodzących w skład spadku, a także wyrównanie ich wartości poprzez spłaty i dopłaty. Dział spadku jest uregulowany przez przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Co ważne, dział spadku nie jest obowiązkowy, ale bardzo rekomendowany, jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, co wchodzi w skład spadku albo co do tego, w jaki sposób poszczególni spadkobiercy chcą korzystać z majątku spadkowego. Przepisy nie wskazują terminu, w jakim należy przeprowadzić dział, ale z doświadczenia naszej Kancelarii wynika, że warto zrobić to możliwie najszybciej, by uniknąć niedomówień co do tego, jaką wartość mają poszczególne przedmioty majątkowe i do którego spadkobiercy trafią.

Na czym polega dział spadku?

Dział spadku polega na podziale majątku zmarłego pomiędzy spadkobierców. W jego wyniku dochodzi do ustalenia wszystkich składników majątkowych wchodzących w skład spadku oraz do przyznania własności poszczególnych składników spadku spadkobiercom.

Dlaczego to takie ważne? W polskim prawie dziedziczenie oparte jest na zasadzie sukcesji uniwersalnej. Oznacza ona, że spadkobiercy nabywają wszystkie prawa i obowiązki należące do spadku. Gdy występuje kilku spadkobierców, każdy z nich nabywa określony ułamkiem udział w masie spadkowej.

W rezultacie między spadkobiercami powstaje wspólność majątku spadkowego w częściach ułamkowych. Obejmuje wszystkie przedmioty i prawa wchodzące w skład masy spadkowej, ale także długi spadkowe. Spadkobiercy odpowiadają za nie solidarnie, co oznacza, że wierzyciele zmarłego mogą wedle swojego wyboru zwrócić się o spłatę do wszystkich spadkobierców jednocześnie, do kilku lub jednego z nich.

Jeżeli jeden ze spadkobierców spłaci dług, przysługuje mu tzw. roszczenie regresowe, czyli może żądać od pozostałych dziedziczących zwrotu w częściach, które odpowiadają wielkości ich udziałów.

Dopóki trwa wspólność, spadkobiercy nie mają prawa do konkretnych przedmiotów i praw wchodzących w skład masy spadkowej. Każdy z nich jest jednocześnie uprawniony do współposiadania spadku i korzystania z niego, ale tylko w takim zakresie, w jakim da się to pogodzić z korzystaniem z niego przez pozostałych współspadkobierców. Jeśli więc w skład majątku wchodzi samochód i jeden ze spadkobierców postanowi wziąć go do siebie i korzystać, przez co utrudnia pozostały korzystanie z niego, to działa bezprawnie.

Aby położyć kres współwłasności, należy przeprowadzić dodatkową procedurę, którą jest dział spadku.

W jaki sposób przeprowadzić dział spadku?

Dział spadku może nastąpić:

• w drodze umowy między wszystkimi spadkobiercami albo,
• na mocy orzeczenia sądu wydanego wskutek żądania któregokolwiek ze spadkobierców.

Nie można nikogo zmusić do zawarcia umowy o dział spadku. W razie sporu spadkobiercy muszą prosić sąd o interwencję. Oba sposoby są równoważne względem siebie, więc nie można powiedzieć, że któryś jest „lepszy” lub „skuteczniejszy” od drugiego.

Dział spadku w drodze umowy

Umowny dział spadku jest możliwy tylko pod warunkiem, że wszyscy spadkobiercy wyrażają na niego zgodę. W razie sprzeciwu choćby jednego zawarcie umowy nie będzie możliwe.

Umowa o dział spadku może być zawarta w dowolnej formie, także ustnej, ale ze względów dowodowych należy ją spisać. Umowa o dział spadku wywołuje bardzo ważne i daleko idące skutki, dlatego dobrze, ale jej treść została skonsultowana z adwokatem specjalizującym się w sprawach spadkowych.

Wyjątkiem jest sytuacja, gdy przedmiotem działu spadku jest nieruchomość: umowa wymaga w takiej sytuacji aktu notarialnego.

Umowa o dział spadku powinna określać, czy na jej mocy dokonany będzie dział spadku w całości, czy w części. Jeżeli w części – to jakie przedmioty będą wchodziły do umownego podziału.

Umowa powinna też wskazywać, jakie składniki spadku będą przypadać poszczególnym spadkobiercom, np. córce Joannie Nowakowskiej przypadnie samochód, a synowi Krzysztofowi – gotówka stanowiąca równowartość wartości samochodu. Takie określenie pozwoli na uniknięcie sporów w przyszłości.

Koszt notarialnej umowy o dział spadku

Jeżeli umowa o dział spadku jest sporządzona w formie aktu notarialnego, notariusz pobiera:

• taksę notarialną, której wysokość jest liczona od wartości przedmiotu umowy,
• opłatę za złożenie wniosku wieczystoksięgowego w wysokości 200 zł oraz 6 zł za każdą stronę sporządzenia wypisów.

Sądowy dział spadku

Wniosek o dział spadku może złożyć do sądu każda osoba zainteresowana podziałem majątku spadkowego. Do tego grona należą między innymi:

• każdy ze spadkobierców,
• nabywca udziału w spadku,
• nabywca udziału w rzeczy wchodzącej w skład spadku,
• wierzyciel spadkodawcy,
• wierzyciel spadkobiercy, który jest zainteresowany egzekwowaniem długu ze spadku).

Wniosek o dział spadku nie ulega przedawnieniu, można z nim wystąpić w dowolnym terminie po śmierci spadkodawcy.

Dokonując podziału spadku, sąd stosuje odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego regulujące zniesienie współwłasności.

Dział spadku w Poznaniu – oferta Kancelarii

Sprawy spadkowe potrafią być złożone, a od ich wyniku zależy to, czy interes spadkobierców zostanie zrealizowany. Zachęcamy do kontaktu Klientów, którzy znajdują się na dowolnym etapie sprawy spadkowej. Jeśli złożyli już oświadczenie o przyjęciu spadku i czeka ich dział spadku, podejmiemy się przygotowania projektu umowy lub reprezentowania ich w sądzie.

Kancelaria Adwokacka Plewińscy w Poznaniu reprezentuje Klientów we wszystkich sprawach związanych z prawem spadkowym, w tym:

• doradza w zakresie przyjęcia i odrzucenia spadku,
• przygotowuje wniosek o stwierdzenie nabycia spadku,
• reprezentuje Klientów w postępowaniu sądowym, m.in. w sprawach o zachowek,
• przeprowadza dział spadku oraz zniesienie współwłasności powstałej w wyniku nabycia spadku.

Artykuł Dział spadku – wszystko co musisz wiedzieć pochodzi z serwisu Kancelaria adwokatów i radców Poznań - Adwokat Poznań | plewinscy.pl.